سمت ِ حیات

2009-02-05T10:14:00.001Z

قصه اینه که من دچار ِ یاس ِ فلسفی شدم. نمی دونم چطور. حالا نه این که بشینم صبح تا شب ماتم بگیرم. اما کلاً خیلی چیزا به نظرم احمقانه می یاد. و آدم ها هم همین طور! اعتمادم به آدم ها کم تر شده....بچه دار شدن به نظرم در زمره ی ِ احمقانه ترین امور ِ عالم و در حد ِ جنایت می یاد... به درس خوندن هنوز اندکی امید دارم چون فعلاً این فاز ِ پروژه خیلی هیجان انگیز شده ولی کلاً اون هم بی فایده می یاد به نظرم...عوضش یه سری امور به نظرم مهم تر می یاد...مثلاً به نظرم اگه من عید ِ نوروز رو پیش ِ خانواده م بودم به نظرم مهم و کاملاً با معنی هست. کمک کردن به بچه ای که نمی تونه هزینه ی ِ تحصیلش رو بده با معنی تره برام تا به دنیا آوردن ِ یه بچه ی ِ دیگه....متقاعد کردن ِ یک استاد ِ راهنمای ِ کم شعور به این که دانش جوی ِ خوبی هستم هم در زمره ی ِ اون احمقانه هاست...عشق ورزیدن شاید با معنی ترین چیزه برام الان.

2009-01-22T15:47:00.002Z

عاشق ِ جنگل و اون نم نم ِ بارونه دلم

هر جا باشم پیش ِ ایرونه دلم

....

پ.ن: کمی شاید کلیشه ای باشد که بعد ِ سه سال و نیم هنوز از این شعرها در این جا می نویسیم ولی بعضی از این مهاجرین، بی وطنی زخمی شان می کند، زخمش هیچ وقت خوب نمی شود.

2008-12-05T21:53:00.000Z

من در اورکات چند روز قبل خودکشی کردم. احتمالاْ این جا هم خودکشی می کنم. لازمه هر چند وقت یه بار.

2008-12-05T08:49:00.002Z

شبی که رفتیم مهمونی خیلی خوب بود. اولاً درکه ی ِ فلوارنس رو دیدم و وعاشق ِ اون جا شدم. اون شب این جا مه ِ خیلی غلیظی بود، جوری که هیچ کدوم از پرتوهای ِ نور نمی تونستن از مه عبور کنن و به ما برسن و در نتیجه ی ِ جذب و پراکندگی ِ نور توسط ِ ذرات ِ یخ و آب موجود در هوا رانندگی به شدت سخت بود به خصوص در اون ارتفاعات. خونه ی ِ آنا و مارکو در تپه های ِ فلورانس هست. وفتی به یه جایی رسیدیم که تا چند متر جلوتر رو نمی شد دید، کلی هیجان زده شده بودم و اعلام کردم که وای چه قدر ادونچر و بعد بهم گفتن که همین جا پیاده ت می کنیم که ادونچرت بیشتر هم بشه و دیگه من سکوت اختیار کردم. رفتیم تا به جایی رسیدیم که مه تموم شده بود و آسمون ش فارغ ا ز آلودگی ِ نوری ِ شهر، پر ِ ستاره بود..من به شدت ذوق زده بودم. خونشون یه جایی در جنگل بود. فکرشو بکنید!..خونشون مدرن بود و خیلی خوشگل و گرم. همین که رسیدم شروع کردن به سلام و احوال پرسی ِ ایرانی. سلام. چطوری؟ خوش حالی؟ فلوارنس دوست داری؟...و تو خونه کلی صنایع دستی ِ ایرانی داشتندو یگ گربه از نژاد ِ پارسی! هفت هشت آلبوم از عکس هایی که ایران گرفته بودند و برای ِ من چند ساعت با ذوق و شوق از ایران می گفتند. نمی تونستن باور کنن که من یزد و شیراز نرفتم و ادعا داشتند که ایران بهشتی هست که مانندش وجود نداره در دنیا...کلی هم ریکامندیشن گرفتم که کجاهای ِ ایران رو ببینم!...اون ها بیشتر از همه عاشق ِ یزد بودند و می گفتند چه قدر مردم ابله هستند که فکر می کنن ایران بیابونه! ( موافقم!) و شگفت زده بودن از ابتکاری که در خونه ها در یزد برای ِ خنک کردن استفاده شده. مارکو می گفت برامون خیلی عجیبه که چلوکباب رو چه در مازندران بخوری و چه در یزد مزه ش یکیه! گفتم خب وات دو یو اکسپکت؟ گفتش آخه مثلاً پستا هم استاندارد ِ ایتالیا هست ولی پستا رو هر جا یه جور درست می کنن، من احساس می کنم چلوکباب خیلی تردیشناله که همه یه جور درست می کنن. مشهد ه رفته بودن و معماری ِ حرم رو خیلی دوست داشتند. آنا می گفت یه بار رفته خانومه فهمیده خارجیه راش نداده. دوباره برگشته و چادر رو جوری پوشیده که فقط چشاش دیده می شده و رد شده و سعی کردن اصلاً تو حرم با هم حرف نزنن که کسی نفهمه خارجین. به من می گفت که این یه ضایعه ست واسه ایران که جوون هاش ایران رو نمی شناسن و علاقه مند هم نیستن بشناسن. حرفی برای ِ گفتن نداشتم. خب راست می گه. این یه ضایعه ست که من شیراز نرفتم تا به حال و تعطیلات ِ کریسمس دارم می رم بارسلونا. بعد ِ شام هم مارکو حافظ آورد واسمون بخونه و یه شعر رو با لهجه ی ِ خودش خوند و من بعدش با لهجه ی ِ فارسی خوندم. بعد هم مارکو پشنهاد داد فال بگیریم و فال گرفتیم و من سعی می کردم مفهوم ِ کلی ِ شعر رو براشون بگم و سینتیا و کارلا (زن ِ اسپرلو) کلی ذوق کرده بودند از اشعار ِ حافظ . شب که داشتیم بر می گشتیم کارلا گفت من می خوام برم ایران. سینتیا گفت من هم. خندیدم و گفتم من هم!

2008-12-05T08:48:00.001Z

The fact is that my husband would make a great father and I love it.

2008-12-03T14:52:00.002Z

امشب خواهر ِ اسپرلو دعوتمون کرده که شام بریم اون جا. همون که با شوهرش هر سال می ره ایران و مشغول ِ یاد گرفتن ِ زبان ِ فارسی هستند. زنگ زده به سیینتیا گفته حالا که اسپرلو شیلی هست بهترین فرصته که شما رو دعوت کنیم خونمون!..ای خدا یعنی هیچ کی تو دنیا از دست ِ اسپرلو آسایش نداره. حتی خواهرش !

2008-11-26T09:56:00.002Z

برای راحله که یکسالی است جان ندارد و برای فاطمه...

دیشب وقتی رسیدم خونه، در فکر ِ زنی بودم که قرار بود اعدام بشه. دلم می خواست با یک نفر صحبت کنم و قصه ش رو بگم. هر چند دردی دوا نکنه...خیلی تلخه...

2008-11-25T11:35:00.002Z

من برای ِ یه کار ِ اداری این آخر ِ هفته می رم پورتو. مشکلم فقط این کارمندای ِ فرودگاه ِ پورتو هست که دیگه منو می شناسن. پیزا خب مشکلی نیست چون خیلی فرودگاه ِ شلوغیه. اون سری که بر می گشتم تو فرودگاه ِ پورتو خانومه منو شناخت و گفت منینا اغلب می ری پیزا شما؟ و دیگه چون آشناییم(!) از من نه کارت ِ رزیدنسی خواست نه پاسپورت و کارت ِ پروازم رو داد و رفتم. ما ایرانی ها از اون جاییکه در مملکتمون مجرم حساب می شیم مگر این که خلافش ثابت بشه ؛ این جا هم که می یایم، در مورد ِ خودم عرض می کنم البته، بارها شده با این که هیچ کار ِ خلاف ِ قانونی نکردم اما همیشه از پلیس ترسیدم...از پلیس ِ فرودگاه به شدت می ترسم و همیشه احساس ِ مجرم بودن دارم در فرودگاه ها...مدام این فوبیا همراه ِ من هست که الان پلیس یه نگاه به پاسپورتم می کنه و می گه، مادام یو کن نات تراول بای دیس پسپورت!...

2008-11-22T19:42:00.001Z

قضیه اینه که سایه یکی دو روز پیش در یه پستی بخشی از نوشته های ِ یکی از دخترهای ِ "همسری منو بوسید. من براش قرمه سبزی درست کردم" رو آورده بود که دختر ِ مزبور و همسری رفته بودند به یک پارک که شام بخورند و یکی دو گربه می یومدن همش دور و برشون و همسری ِ شجاع ِ ایشون آب جوش ربختن رو تن ِ یکی از گربه ها و اون ها با خیال ِ راحت غذا میل نمودند. سایه به شدت عصبانی شده بود از این کار ِ اون ها نسبت به گربه ها و نوشته بود که فهمیدم که من چرا از این دخترها لجم می گیره. چون این ها فاقد ِ احساسات ی انسانی هستند که البته بعداً خودش تو کامنت ها گفت که این حرفش درست نمی تونه باشه و عصبانی بوده و مشکل اینه که این دخترها "فکر" نمی کنند. این که این دخترها ی ِ "همسری منو بوسید" فکر نمی کنند رو من هم قبول دارم. از نزدیک هم دیدم همچین آدم هایی ، موقعی که مجرد بودم البته جرات نمی کردم زیاد نزدیک بشم یا برو و بیا داشته باشم یا انتقادی به رفتار ِ این ها داشته باشم چون پتانسیل ِ این رو داشتم که شوهرشون رو بدزدم یا عقده ای باشم و به ازدواج ِ اون ها حسادت کنم. من امروز به این قضیه فکر کردم و سعی کردم جمع و جور کنم ذهنم رو که چرا یک دختر آرزو بکنه که یک زن ِ "حرف گوش کن" برای ِ همسرش باشه و با میل ِ خودش بره با "مادر ِ عسلی" گواهی ِ سلامت ِ بکارت بگیره و چرا مدام توهم ِ دزدیده شدن ِ "شازده کوچولو" رو داشته باشه. مسلماً همه ی ِ بحث ِ من درباره ی ِ یک زن در قرن ِ 21 ام هست و نه مامان ِ مامان بزرگم . مساله اینه که این دخترها علاوه بر این که دایره ی ِ فکری ِ محدود دارن و نمی خوان هم که فکر کنن و یه تصویر ِ بزرگ تر رو ببینن ، با ازدواج هویت ِ خودشون رو پیدا می کنند. هویت ِ اون ها با همسرشون تعریف می شه؛ مستقل نیستند؛ مستقل فکر نمی کنند. این ازدواج هست که به اون ها هویت می ده و برای ِ همین هم ترس ِ از دست دادن ِ این هویت، توهم ِ همسر دزدی رو براشون به دنبال می یاره. "همراه" ِ همسرشون نیستند، "دنباله" ی ِ اون هستند. حتی اگه با اون ها صحبت کنی حاضر به تغییر ِ این وضعیت نیستند، پر واضحه که گرچه در وضعیت ِ فعلیشون استقلال ندارند اما راحت ترند! فکر کردن و همراه بودن راحت نیست. من بارها در بحث های ِ زنونه شنیدم که زن ها به هم دیگه راهکار می دن جهت ِ این که چه کار کنی که شوهرت ولت نکنه بره دنبال ِ یکی دیگه. من واقعاً عصبانی می شم. آیا مردها هم می شینن صحبت کنن که چه کار کنیم زنمون ولمون نکنه؟!....نمی دونم چرا زنها به این طرف ِ قضیه فکر نمی کنن که اگر شوهشون اون ها رو رها کرد، این شوهرشون هست که اون ها رو از دست داده ؟ چرا تنها خودشون رو متضرر می دونن؟ چرا مدام از این می ترسن که رها بشن؟ این ترس فقط وقتی معنی می ده که با اون ها تعریف بشن و نه مستقل از اون ها.

بعد ِ این که سایه این مطلب رو نوشت ، من کنجکاو بودم که این دختر چه عکس العملی داره؟ نمی دونم چرا به طرز ِ احمقانه ای امیدوار بودم این باعث بشه که فکر کنه. دیدم که یه پست نوشته و آخرش هم یه پی نوشت برای ِ سایه گذاشته و این طور شروع کرده : " به یک آدم ِ بی شعور: ...

نه، به این زن ها امیدی نیست.

2008-11-21T09:19:00.003Z

پست ِ سایه که دیروز خوندم باعث شد که اینو بنویسم. یه چند بار ِ دیگه هم در مورد ِ این نوعروس های ِ وحشتناک لوس و غیر ِ قابل ِ تحمل نوشته بودم...ولی خب خداییش وبلاگ هایی که دیروز دیدم و خوندم ، دیگه این مدلیش به مخیله م خطور نمی کرد. من هم دقیقاً نمی دونم از چی ِ این ها لجم می گیره ولی از طرفی هم رفتم یه بخشی رو دیدم و خوندم... فکر کنم چون وقتی می خونم احساس ِ برتری ِ زیادی می کنم از این که فکر می کنم!....حالا یه سریشون شاید از سر ِ ذوق زدگی ِ عروسی می یان همه چیز رو و همه ی ِ جزییات رو می نویسن و عکس ازش می ذارن از اسپریی که عسلی ( همسرش رو در وبلاگ عسلی صدا می زد) براش خریده تا جریان ِ خواستگاری و شرح ِ رفتن با مادرشوهر برای ِ گرفتن گواهی ِ سلامت ولی یه سری شون ظاهراً یه چند سالی هم زندگی کردن و هم چنان در مورد ِ این که همسری منو بوس کرد و من براش قورمه سبزی درست کردم می نویسند... این دخترها همسرانشون رو در وبلاگ هاشون جوجو، عسلی، شازده کوچولو و ...خطاب می کنند و آرزو می کنند که بتونن همسران ِ خوب و مطیعی برای ِ شوهراشون باشند...هیچی دیگه. نمی تونم ادامه بدم.... از این آدمک های ِ سبز ِ یاهو مسنجر!

2008-11-13T09:36:00.001Z

و بدانید که همانا خداوند شما را آزمایش می کند به مال و فرزند و زندگی در ایتالیا و پاداش ِ بزرگ نزد ِ خداوند است.

سوره یِ انفال. آیه ی ِ 28.

آناتومی ِ گری

2008-11-09T15:08:00.001Z

هشدار: اگه دل و روده ی ِ درست و حسابی واسه خوندن ِ چیزهای ِ دل خراش ندارید، نخونید.

بعد ِ دیدن ِ سه چهار سری از سریال ِ آناتومی ِ گری دیگه به صحنه های ِ بعضاً دل خراش ِ این سریال عادت دارم، اما امشب یک شوک بهم وارد شد. طوری که هنوز هم باور نمی کنم که چنین صحنه ای رو تو یه سریال بذارن، حالا هر چه قدر هم واقعی و علمی و اینا باشه. یه مریضه یه جراحتی در گردنش داشت که خیلی نزدیک به شاهرگش بود و عمیق بود و دکتره و رزیدنت ها به دنبال ِ راهی بودن که اگه یه وقتی شاهرگش از طریق ِ این شکاف خون ریزی کنه چه گِلی به سرشون بگیرن و یه بار که یه اینترن رفت ازش شرح ِ حال بگیره همین طور که باهاش صحبت می کرد - و خب اصلاً بیننده انتظار نداره که در اون لحظه چنین صحنه ای ببینه- فواره ای از خون از گردنش می پاشه رو لباس و سر و صورت ِ اینترن ...من که دست و پام شل شد بعدش! خیلی ناگهانی بود صحنه ش و خیلی هم واقعی به نظر می یومد....اینترنه بعدش سعی کرد با فشار ِ دستش رو گردن ِ مریض، خون رو بند بیاره که اون هم حال ِ آدمو به هم می زد. حالم خوب نیست جداً. دکتر هم نمی شم اصلاً. اما یه چیز ِ این سریال جالبه واسه من. و اون این که حداقل در سه اپیزود معجزه رو نشون داده و نشون داده که معجزه وجود داره ، چیزی که علم ِ پزشکی قادر به توضیحش نیست. حتی در یک اپیزود بیماری رو نشون داد که بیماران ِ دیگر رو سعی می کرد با انرژی درمانی شفا بده و حتی چیف رزیدنت بچه ش مریض بود و اینو برد و بچه ش رو شفا داد!...نشون دادن ِ این قضایا در سریالی که همه چیز رو به شدت واقعی نشون می ده، جالبه. در یه اپیزودش هم شهره آغداشلو بازی می کرد. من برم. شب شد.

2008-11-06T13:36:00.001Z

من از نفهمیدن دیگه خسته شدم. از نفهمیدن ِ آدم های ِ اطرافم در همه ی ِ این مدتی که از ایران خارج شدم. حالا در پرتغال دیگه نمی شه گفت نفهمیدن، و اگه همه ی ِ لغات رو هم نگیرم می تونم بفهمم چی می گن و دست و پا شکسته منظورم رو هم برسونم و در بحث ها شرکت کنم، هر چند باز هم به اندازه ای که از یک دیسکاشن ِ انگلیسی لذت می برم نیست. اما باز اومدم یه جای ِ دیگه که نمی فهممشون.... و نفهمیدن ِ آدم های ِ اطراف، مثل ِ عذابه!...اگر خورشید رو در دست ِ راستم و ماه رو در دست ِ چپم قرار بدن، من بعد از تموم شدن ِ درسم به یک کشور ِ غیر ِ انگلیسی زبان نخواهم رفت. نه آقاجان نمی خوام. سیستم ِ سوسیالیستی هم بخوره تو سرم. نمی خوام. اصلاً می خوام برم مملکت ِ سرمایه داری. آمریکا وضع ِ اقتصادی خرابه؟ چه عالی. من می خوام برم همون جا! کانادا حقوق کمه؟ به به. شاید هم اون جا برم.( انگلیس به دلایل ِ آب و هوایی در لیست ِ نویسنده جایی ندارد).

2008-11-05T08:56:00.002Z

اوباما که انتخاب شد و اینا مبارکه، اما واسه این که همچین جگرتون جلا بیاد این رو هم ببینید!

2008-11-04T10:41:00.004Z

من برگشتم فلورانس. خونمم عوض نکردم چون فرنچسکا بهم گفت که اسپرلو 15 نوامبر می ره شیلی واسه رصد و تا ژانویه برنمی گرده و من و سینتیا و دخترش از خوش حالی در پوست ِ خودمون نمی گنجیم. الان حسم از عصبانیت به ترحم تبدیل شده. چون اسپرلو به خاطر ِ رفتارش خیلی تنهاست. من اوایل که بودم اون جا می دیدیدم دخترش همین که باباش می یاد می ره بیرون و باباش همیشه تنها غذا می خوره و من برای ِ این که تنها نباشه سر ِ میز، شام رو باهاش هم زمان می خوردم که خب الان دیگه من هم اعصابش رو ندارم!. حالا من که غریبه هستم، ولی نمی دونم اگه مثلاً جای ِ دخترش بودم حتی یه بار در هفته، حتی اگه هم سخت بگذره، سعی نمی کردم با بابام یه ساعت بشینم غذا بخورم؟ آدم دلش برای ِ باباهه می سوزه این وسط، نه؟...درسته که اخلاقش خوب نیست، خودخواهه و گاهی خیلی بد حرف می زنه، اما لابد همیشه این جوری نیست و هر چی باشه این باباشه، یک بار در هفته غذا خوردن باهاش نباید این قدر کار ِ سختی باشه. اون که نمی تونه باباش رو تو این سن و سال عوض کنه، اما کمی می تونه بهش محبت کنه. انی ویز. سر ِ صبحی اومدم همه این لینک ِ آنلاین گوش دادن ِ مصاحبه ی ِ کردان رو گذاشته بودن و من فقط اعصابم بهم اجازه داد که سه جمله از حرف هاشو گوش بدم و با همون دو سه جمله فشار ِ خونم رفت بالا و متوقفش کردم. قبح ِ دروغ گفتن از بین رفته در اون سرزمین. هواپیمایی که باهاش بر می گشتم به فلورانس ، نود درصد ِ مسافرها ایتالیایی بودند و یه گروه ِ بزرگس توریستی اومده بودن پورتو و داشتن برمی گشتن. نمی دونید چه خبر بود تو هواپیما. نمی دونم شماها سرویس ِ دانش گاه سوار می شدین یا نه. اما هواپیمای ِ حامل ِ این جماعت ِ ایتالیایی مثل ِ سرویس ِ مدرسه یا دانش گاه بود از حیث ِ سر و صدا! طرف از رو صندلی ِ ردیف ِ چهارم بلند شده بود و با رفیقش در ردیف ِ چهاردهم صحبت می کرد و همگی باید فیض می بردیم از این گفتگو. بعد دقیقاً مثل ِ اتوبوس رفیقای ِ طرف از ردیفای ِ جلو پاشده بودن اومده بودن کنار ِ صندلیش و بلند بلند حرف می زدن و خاطره تعریف می کردند....عادت ِ تشویق کردن ِ خلبان رو هم شاید بدونید. ایتالیایی ها وقتی خلبان فرود می یاد تشویقش می کنند و کف می زنند و وقتی خلبان می گه که ملت رسیدیم فلان جا به خیر و خوشی، همگی داد می زنن براوووووو براوووووو!!!!

2008-10-26T00:12:00.002+01:00

دارم تو فرودگاه ِ پیزا می نویسم و می رم پورتو. دیشب با صاب خونم دعوا کردم و دیگه ماه ِ بعد احتمالاً اون جا زندگی نمی کنم. موضوعش رو هم نمی نویسم و خب من واقعاً ناراحت و عصبانی شدم دیشب... و دیگه برام مسجل شد که تحصیلات شعور نمی یاره. موافقید؟ این آدم دست ِ کم بیست ساله که داره ریسرچ می کنه، اما قد ِ یک بچه ی ِ 6 ساله نمی فهمه...اگه براتون چیزهایی که دیدم و شنیدم رو بگم باور نمی کنید. الان فقط می خوام یه جایی برم که سایه ی ِ نحص ِ صاب خونه رو سرم نباشه. من حتی یک ماه هم این جا نبودم و 3 بار تا به حال به من گفته که این جا خونه ی ِ منه، اگه من اجازه ندم تو نمی تونی این جا بمونی. من دو بار ِ اول از کنارش گذشتم، گفتم که این خب سن و سالی داره. من نباید باهاش جر و بحث کنم. ولی دیگه بار ِ سوم اعصابش رو نداشتم . اگر چه کلاً نمی فهمه و آخرش هم الان خودش رو حق به جانب می دونه و احتمالاً می ره قصه رو اون طوری که خودش می خواد واسه همه تعریف می کنه. البته از لحاظی زیاد هم نگران نیستم چون این دختر مکزیکیه می گه که تو آرچتری این با خیلیا مشکل داره. دیشب با دختر مکزیکیه خیلی صحبت کردم و چیزهایی که برام روشن نبود رو فهمیدم. این دختره دو ساله که این جاست. می گه که دختر ِ آقاهه از اول تا آخر ِ هفته که خونه نیست چون 1 ساعت هم نمی تونه باباش رو تحمل کنه . پسرش اصلاً کلاً حرف هم نمی زنه با باباش و زنش هم این که بیشتر ی وقتا فلورانس نیست چون اون هم مشکل داره با آقاهه ....و من بعد ِ یان یک ماه همه ی ِ این ها رو می تونم بفهمم . علت ی جشن و پایکوبی ِ آخر ِ هفته ها، این که دخترش حتی یک بار هم شام رو با باباش نمی خوره. رفتار ِ آقاهه وحشتناک خودخواهانه، غیر ِ منطقی و توهین آمیز هست و دوست داره همه دولا راست بشن و جوری رفتار کنن که اون احساس ِ قدرت کنه. و خب من چنین کاری نمی کردم در این یک ماه و در دعوامون گفت که تو خودت رو بالا می دونی( کپی رایت ِ خودت رو بالا می دونی ایز فور مای لاو)...خلاصه که بعد ِ دعوا خیلی ناراحت بودم ولی وقتی با سینتیا حرف زدم و اون اینو گفت فهمیدم عکس العمل ِ نرمال در برابر ِ اسپرلو همینه که من دارم!...سینیتیا به من می گفت که بابا بی خیال تو نباید باهاش بحث کنی چون بی فایده هست و کلاً ایگنورنت باش. شاید در مقابل ِ بعضی چیزها بشه ایگنورنت بود، ولی آدم پول بده و این جوری باشه دلش می سوزه!..الان دیگه ترجیح می دم این پولو دور بریزم ولی به اسپرلو ندم. انی ویز. پرچونگی کردم. تجربه ست همه ی ِ این ها. عوضش بهتون بگم که تو این سه هفته من کلی پیشرفت داشتم تو کارم و از خودم راضی بودم کارلو و فرنچسکا هم راضی بودند و کلاً من ایام ِ خوبی در دانش گاه داشتم. سه چهار تا دوست پیدا کردم که هر روز در رصد خونه پینگ پونگ بازی می کنیم و نمی دونید چه قدر می خندیم سرش. آفیسم عالیه و هر چی تو پورتو حرص می خوردم عوضش این جا کلی آفیسم و آفیس میتم رو دوست دارم...هر چی استاد راهنمای ِ پورتو خام،بی ادب ، خودخواه و خودبین بود، کارلو با تجربه، باهوش و با شعور هست. ببینید اوضاع ِ من در پورتو چی بوده که وقتی کارلو دو روز پیداش نبود و به من ایمیل زود و معدرت خواهی کرد و علت ِ نبودنش رو گفت من کلی سورپرایز شدم که مثلاً چنین کاری کرده و برام عجیب بود. و من واقعاً از بحث با آدم های ِ باهوش لذت می برم، استاد راهنمای ِ عزیزم دکتر ا.ا در ایران( صل ِ علی ا.ا و آل ِ ا.ا ) هم همین طور بود و من بدون ِ کاپو چینو خوردن از بحث یا این آدم ها هیجان زده می شم. خب برسم خونه م با خیال ِ آسوده آشپزی کنم! همین الان تو کیفم پپرونیکو پیکنته دارم که می خوام همین امشب که برسم پورتو درست کنم. از اینا تو پرتغال نیست و من یه جور غذا یاد گرفتم که با اینا درست کنم. خب من برم بوردینگ

2008-10-20T14:03:00.002+01:00

ژانر ِ شخصیتی: دخترایی که اگه با شوهر یا دوست پسرشون- ولو در حضور ِ خودشون- حرف بزنی یا احیاناً بهشون لبخند بزنی، چپ چپ نگاهت می کنند. اگه مجرد باشی که به قتل می رسی؛ باز اگه متاهل باشی یه کمی تخفیف می دن.

2008-10-18T17:29:00.002+01:00

در فلورانس ماشین ِ خودکار ِ فروش ِ ک ا ن د و م در خیابان ها وجود دارد که معمولاً در نزدیکی ِ داروخانه ها ست. باز هم دم ِ پاپ گرم که با وجود ِ مخالفتش با روش های ِ مصنوعی ِ تنظیم ِ خانواده این قدر دیکتاتور نیست که با چنین چیزی مخالفت کند! من در پرتغال چنین چیزی ندیدم، لااقل در پورتو....
آدمی با قد ِ من در این شهر افسرده می شود! بس که همه قد بلندند و این تفاوت ِ محسوس ِ دختران ِ پرتغالی با ایتالیاییست. البته خوشگلی را هم باید اضافه کرد، که خب در مورد ِ آن بحثی نداریم. خلاصه که آدم اعتماد به نفسش را در این شهر از دست می دهد! ...
امروز به مرکز ِ خرید ِ بزرگی رفتم که در آن اجناس ِ با مارک های معروف به فروش می رفت...یک فروشگاه چهار پنج طبقه و من به چشم ِ خودم یک آندر ور ِ زنانه ی ِ 79 یورویی دیدم. زربافت هم اگر بود باید کمتر از این می شد 10 سانت پارچه!...
من از صکص هَرِسمِنت در این شهر خسته شده ام. دوست دارم در شهر قدم بزنم اما اگر زن باشی و تنها باشی از صکص هرسمنت ِ کلامی در امان نیستی که البته برای ِ ما دخترهای ِ ایرانی چیز ِ غریبی نیست! اما نمی دانم، فکر می کنم حتی برای ِ من بیشتر آزار دهنده هست تا کسی که در مملکتش چنین چیزی ندیده. من را به یاد ِ آن چه در ایران می گذشت می اندازد . حتی گاهی می ترسم

2008-10-15T16:19:00.002+01:00

در خانه برنج ِ ایرانی داریم و زعفران. مارکو، شوهر خواهر ِ اسپرلو صاحب خانه ام از ایران سوغات آورده است. عجب بویی دارد این برنج. کنار گذاشته اند که یک شب که فرنچسکا آمد مهمانی ، من برای ِ مهمان ها به سبک ِ ایرانی درست کنم. مارکو علاقه ی ِ بسیار زیادی به ایران دارد و چهار سال است که هر سال با همسرش تابستان را به ایران می رود و هر روز یک ساعت را صرف ِ یادگیری ِ زبان ِ فارسی می کند و البته مارکو پولش از پارو بالا می رود. به این هم خانه ی ِ مکزیکی ام شوله زرد داده ام که به عنوان ِ دسر ببرد دانش گاه بعد ِ ناهار بخورد. عصر که برگشته می گوید خیلی خوشمزه بودولی طعمش زیاد با فلفل قرمز و پودر ِ کاری جور در نمی آمد! فکر کرده این غذا هست و این مکزیکی ها حتی چای را هم با فلفل قرمز می خورند. این جا اعتصاب شده و مدرسه ها و دانش گاه ها تعطیل است. البته رصد خانه باز است ولی به تبع ِ تعطیلی ِ مدرسه ها، مادر و پدرها باید بمانند خانه از بچه ها مراقبت کنند و بنابراین من فعلاً خودم تنها کار می کنم. چون آن کسی که با او کار می کنم طلاق گرفته و مجبور است خودش از پسرش مراقبت کند. این اخبار ِ خاله زنکی را ژیانکارلو به من رسانده. این جا یک اوتلت دارد خارج ِ شهر که مارک های ِ معروف تولیداتشان را با 30 الی 70 درصد تخفیف می فروشند. از پرادا بگیر تا دی اند جی و گوچی و...می خواهیم جمعه را جیم شویم و برویم آن جا را ببینیم چه خبر است. هفته ی ِ بعد هم می خواهم بروم خانه ی ِ گالیله که از رصد خانه هم دیده می شود را ببینم. راستی انریکو فرمی این جایی که هستم درس خوانده، اگر هم نمی شناسیدش بی خیال. من امروز دو تا کافه مکیاتوی ِ اسپرسو خورده ام و شدیداً های هستم. احتمالاً دلیل ِ نوشتنم همین است. چه آدم ِ بی خطری هستم من که در های ترین و ضع ِ ممکن عکس العملم نوشتن است! البته شب ها که به خانه می روم هم قصه می نویسم . قصه های ِ کوتاه که همه شان واقعیت دارد.

2008-10-10T11:17:00.001+01:00

این جدیه؟ باور کنید من همش سر و ته ِ صفحه رو نگاه می کردم ببینم طنزه یا خبره.

2008-10-07T11:42:00.006+01:00

وقتی یک نویسنده ی ِ کد به مرز ِ جنون می رسد:

bemir=1/sumalfa*ED

write(*,*)bemir

time=(rr-r)/(vvr-vr)

2008-10-04T20:27:00.001+01:00

من هر روز که به این خونه ای که هستم بیشتر نگاه می کنم بیشتر به نظرم شبیه قصرهای ِ قدیمی توی ِ فیلم هاست تا آخرش از صاب خونه م پرسیدم ببخشید قدمت ِ این جا چه قدره( آره. ببخشیدشم گفتم). گفت بیشتر از 500 سال!!!... مااااااا... و گقت که این بخشی از یه قصر بوده!!..دیدین گفتم!..درهاش از این درهای ِ بزرگ ِ قصرهاست که تو فیلما نشون می ده و ما یه سوییچ می ندازیم و اتوماتیک باز می شه و بسته می شه. این جا می گن به این خونه ها پَلِیس. آشپزخونه ش هم با سنگ ساخته شده. صاب خونه م می گه وقتی این خونه دستش رسیده سعی کرده چیزی رو تغییر نده تا همون سبک ِ قدیمی زنده بمونه. بعد در مورد ِ اتاقم هم وقتی با فرنچسکا صحبت کردم به این نتیجه رسیدیم که اتاق ِ من اتاق ِ خدمتکار بوده اون قدیما! این صاب خونه م یه خونه هم حومه ی ِ شهر داره که آخر ِ هفته ها می ره اون جا. این همه هم خسیسه. بی خود نیست پولدار شده. پول رو پول می یاد! من مثلاً واقعاً راحت نیستم که از اینترنت استفاده کنم یا آشپزی کنم چون اینا همه ی ِ این کارا رو اتلاف ِ انرژی می دونن!...به عنوان ِ نمونه من خودم همیشه کم آب می ذارم که جوش بیاد واسه چایی که خب زود جوش بیاد. بعد دختر ِ آقاهه بهم گفت که بهتره واسه صرفه جویی در آب و گاز کم آب می ذاری فقط واسه یک چایی. خب من خوشم نمی یاد که در حالی که خودم این کار رو می کنم و این همه مراعات می کنم مدام این صرفه جویی در انرژِی رو بهم تذکر بدن. دیگه شورشو در آوردن اینا. به نظرم مردم ِ ایتالیا یه راه ِ دیگه که انرژی داشته باشن اینه که تنبل نباشن و درست کار کنن. این احتمالاً سریع تر نتیجه می ده!...خدایا صاب خونه رو هر چه زودتر برگردون. خونه آخر ِ هفته دیسکو می شه. دخترش دوست پسرش رو می یاره و موسیقی با صدای ِ فجیع برقراره و دختره وحشتناک هم سیگار می کشه. در حالی که وقتی باباش بود تو این هفته که من اومدم اصلاً من نمی دونستم که سیگار می کشه چون وقتی باباش هست نمی کشه...البته من در مقابل ِ این موسیقی(جاز ِ فجیع) ممد نبودی ببینی رو گذاشتم. ... این جا بدتر از ایران ملت به هم دیگه خیلی زل می زنن. یعنی به دخترا و کلاً آدم راحت نیست که تنها بره همین جور بیرون. چون تنها بری بیرون خیلی تو چشمی. هیچ کدوم از اینا تو پرتغال نیست و پرتغال واقعاً مردم به هم دیگه کاری ندارن و ظاهر رو حداقل خیلی رعایت می کنن. مثلاً تو فروشگا ها جا رو به همدیگه تعارف می کنن و...ولی این جا لنگه ی ِ ایران و چه بسا بدتر هست. مردم تو همه چیز هل می زنن! و ملاحظه ی ِ همدیگه رو، حداقل در ظاهر، نمی کنن و کلاً هر روز که میرم بیرون با خودم می گم که پرتغالی ها باید خیلی به کشورشون و خودشون افتخار کنن! آرامش ِ بی حدی در پرتغال وجود داره و کلاً همون جور که گفتم مردم ظاهرشون رو خیلی حفظ می کنن. شاید همه ی ِ این گله گزاری ها واسه اینه که من از خونه م در کنار ِ اقیانوس با آرامش ِ بی نظیری که داره و از کنار ِ همسرم اومدم وسط ِ این شهر ِ شلوغ.

2008-10-02T17:44:00.008+01:00

من دلایل ِ محکمی دارم مبنی بر این که نباید در ساینس بمونم(ترجمه: دکترا گرفتم کار ِ دانش گاهی انجام ندم) علی رغم ِ این که برام خیلی جالبه ادامه ی ِ کارم. کار ِ علمی و آکادمیک چیزیه که به شدت باید توش سیاست داشته باشی و فقط اندکی صداقت! و در مورد ِ من عکسشه. من نمی تونم خودم رو حتی در حدی که هستم به دیگران نشون بدم چه برسه به سه چهار برابر!..هر چه قدر هم تمرین می کنم رو این قضیه واقعاً نمی تونم شو آف کنم! آدم هایی مثل ِ من در محیط های ِ آکادمیک کلاهشون پس ِ معرکه ست. من باید شغلی داشته باشم که بدون ِ سیاست پیشرفت کنم. قبل ِ این که بیام دکترا بخونم فکر می کنم کار ِ دانش گاهی این جوریه. ولی ابداً این جور نیست.

مردم من دیگه به عقل ِ خودم شک کردم. فکر می کردم فقط صاب خونه ی ِ منه که روتر ِ وایرلس رو بعد از هر استفاده از اینترنت خاموش می کنه، ولی همه در ایتالیا همین کار رو می کنند! شما هم همین کار رو می کنید؟!

من واقعاً لجم می گیره که این فرنچسکا مدام می گه جت ست چیزهای ِ خیلی خوبی برای ِ تو داشته. همین که ازدواج کردی و اینا!..چه ربطی به جت ست داشته؟!! من اگه پس عسکری رو مثلاً می کشتم باز هم گردن ِ جت ست بود؟!

پائولو رو من می کشم. به فرنچسکا گفته من تکلیف می دادم هر هفته به سمیرا، نصفش رو انجام می داد. همسر ِ من می دونه که تکلیفای ِ پائولو چه مدلی هست! مثلاً می گه که تو این کد رو بنویس، چک کن، مقاله هم بنویس در موردش، چاپ شده شو هفته ی ِ بعد بیار!...پدروسا هم که الهی به حق ِ پنج تن...!

آی میسد پورچوگیز کافی! این کافه هست می خورن اینا؟! مزه ی ِ بال ِ مگس می ده.

خدایا من روم نمی شه به هم خونه هام بگم از ترس ِ سگ ها هست که من چپیدم تو اتاق. دو تا سگ دارن که مادر و بچه هستن. بیچاره ها خیلی هم آروم و خوبن. بعد این بچه هه خیلی از من خوشش می یاد و فکر می کنه وقتی می یاد دوروبرم و من این ور اون ور می رم دارم باهاش بازی می کنم. نمی فهمه که از ترسمه. اینو داشته باشید تا یه چیزی بگم. دیشب می خواستم برم تو آشپزخونه. تاریکی ِ مطلق بود. بدون ِ کفش بودم و بدون ِ جوراب. یهو دیدم پام رفت رو یه چیز ِ نرم و گرم. جیغ هم روم نشد بکشم! برگشم زود چراغو روشن کردم دیدم بچه هه بوده که وسط ِ راه خوابیده بوده. جون ِ من سکته نمی کردین شما جای ِ من بودین؟...بعد که چراغارو خاموش کردم هی می یاد خودشو می ماله به انگشتای ِ پام. سینتیا می گه لاک ِ پامو پاک کنم این کارو نمی کنه. چون جذب ِ رنگ ِ قرمز می شه. دلم براش می سوزه که فکر می کنه من دوسش دارم.

رهسپار در مه باید سمت ِ حیات رو پیدا کنه!

2008-09-30T16:58:00.001+01:00

من دیروز رسیدم فلورانس و فرنچسکا چون سرش خیلی شلوغ بود گفت امروز نیا رصدخونه و برو فلورانس رو بگرد و من هم در نهایت ِ ناراحتی قبول کردم!..الان هم ایمیل زده که فردا هم برو بگرد کار دارم!...خونه ای که اومدم دومو رو ازش می شه دید و مرکز ِ شهره و خیلی هم ساکته با این حال و فکر می کنم مالِ اواخر ِ قرن ِ هجدهم باشه. شوخی نمی کنم..ولی اتاقم راحته و همین که مرکز ِ شهره از همه راحت تره...دوستان من یه حساب ِ پی پال باز می کنم، کمک های ِ نقدی ِ خودتونو هر چند ناچیز به این حساب واریز کنید. نه، شوخی نمی کنم. قیمت ها دو برابر و نیم ِ پورتو هست. من نمی دونم مردم چه جوری این جا زندگی می کنند و به نظرم واقعاً توریست هایی که می یان این جا مثلاً تو رستوران ها غذا می خورند باید پول دار باشن واقعاً...نه جون ِ من آخه خمیر دندون 5 یورو؟؟...زیتون کیلویی 8 یورو؟؟...امروز اشتباهاً(!) یک بستنی خوردم که هفت یورو بود و بستنیه نوش ِ جانم شد!...یعنی می شه یه شهری چهار فصل ِ سال، دوازده ماه و 30 روز هر ماه پر ِ توریست باشه؟!..جا نیست مرکز ِ شهر راه بری. چیکار می کنن مردم؟ من تز دارم، بقیه می یان چه کار؟!...بیشترین جمعیت هم آمریکایی و آلمانی هستند شایدم چون خیلی قد بلند هستند بیشتر دیده می شن...ولی این شهر این قدر که توریست داره و خب ملت لابد پول دارن که بیان همچین شهری با این هزینه ها، من همیشه احساس می کنم مثل ِ فقیرها لباس پوشیدم حتی اگر لباسم همونی باشه که در پورتو باشم و اون جا همچین حسی ندارم. همه خیلی خوب می پوشن. اون سری که با اما بودم اما می گفت سمیرا اینایی که تو می گی خود ِ ایتالیایی ها هستند نه توریست ها، ولی من موافق نبودم..حتی اما هم موافق بود که آدم تو این شهر که راه می ره احساس ِ فقیر بودن می کنه. توریست ِ ایرانی هم هست، چون من اغلب ِ اوقات که می رم بیرون یکی دوبار می شنوم فارسی...آهان یه چیزی. اگه کسی بلده لطفاً به من بگه. من توی ِ ویندوز نمی تونم به وایرلس ِ این خونه وصل بشم. پسورد ِ وایرلس هشت حرفیه و وقتی می دم بهش می گه که تنظیمات ِ ویندوزت طوری هست که پسورد باید دقیقاً 5 یا 10 حرف باشه!..خیلی احمقانه به نظر می یاد ولی همینو می گه!...باید چه کار کرد؟

2008-09-18T14:15:00.003+01:00

تو این وبلاگا جدیداً در اومده می نویسن ژانر ِ شخصیتی. حالا منم یه ژانر بگم:

اون هایی که بعد ِ متاهل شدن با دوستان ِ مجرد ِ جنس ِ مخالف دیگر صحبت نمی کنند و هر گونه ارتباط ِ کلامی، نوشتاری ، دیداری، شنیداری با آن ها را قطع می کنند!

از نوشته های ِ گذشته ی ِ من فکر کنم معلوم باشه که من چه قدر این اشخاص رو دوست دارم. عزیز ِ من زن گرفتی یا شوهر کردی شاخِ غول نشکستی که. اولین و آخرین نفری هم نیستی که متاهل شدی که بهت جایزه بدن . ازدواج کردن هم همچین هنری نمی باشد که هنرمند حسابت کنیم. این قدر نگیر خودت رو. اگر فکر می کنی جواب ِ سلام ِ کسی رو بدی مشکل ِ شرعی داره که دیگه وااسفا!!

نمی گفتم می مردم.

2008-09-18T14:15:00.002+01:00

یک چیزی هست یک جای ِ قلبت که اگر سیتیزنشیب ِ آمریکا و انگلیس و کل ِ اروپا به همراه ِ مدیریت ِ بخشی از ناسا را به تو بدهند، باز هم جایش خالیست و جایش فقط با یک گپ و چای خوردن ِ عصرانه با خانواده ات و تماشا کردن ِ برنامه های ِ آبکی ِ تلویزیون با آن ها و تعارف کردن و تعارف شنیدن و شب نشینی ها در سرزمینی که به آن تعلق داری پر می شود.

2008-09-15T14:24:00.001+01:00

نه سال پیش من این موقع رفتم ثبت ِ نام ِ دانش گاه و به خوبی همه ی ِ جزییات رو یادم می یاد. زمان ِ ما سال بالایی ها به منزله ی ِ خدایانی بودند که اول سلام کردن و احترام گذاشتن از واجبات به حساب می یومد. همین سها و آقالیلا که این جا کامنت می ذارن ما از ده متری که می یومدن تا کمر خم می شدیم و سلام عرض می کردیم بهشون. بعداً که ما خودمون سال بالایی شدیم دیگه این سنت ها کنار گذاشته شده بود و با اطمینان می گم که بچه های ِ این دور و زمونه بسیار پررو و بی ادب هستند نسبت به زمان ِ ما. نمی دونم استادها چطور چنین کسانی رو سر ِ کلاس تحمل می کنند. یعنی ما سر ِ کلاس که می نشستیم اگه از در صدا در میومد ، از ما هم در می یومد و جز چشم چیزی به استاد نمی گفتیم. حالا شاگردا اشک ِ استادا رو در می یارن. من واقعاً علاقه ای به درس دادن ندارم و امیدوارم در آینده یک شغلی داشته باشم که نیاز به درس دادن به کسی نداشته باشم، رییس نداشته باشم، خیلی درآمد داشته باشم و خیلی هم نیاز به فکر کردن و مساله حل کردن نداشته باشه. حال ندارم تا آخر ِ عمرم مقاله بنویسم. معلون نیست گرت از کجا تولدت مبارک رو پیدا کرده که برم به فارسی پیغام گذاشته بود. فرنچسکا استادراهنمام در ایتالیا کلی ذوق نشون داده بود از عروسی کردن ِ من و نوشته بیای ایتالیا برام باید کلی تعریف کنیو... در مقابلش پائولو ...هیچی بهتره نگم! فرنچسکا نوشته که باید به تام(رییس ِ جت ست) ایمیل بزنی و بگی که عروسی کردی. خیلی خوش حال می شه!!..و من براش نوشتم که من عمراً همچین رویی ندارم که واسه تام همچین ایمیلی بزنم. اونم بخونه بگه "سو وات؟!"...خب فعلاً.

2008-09-12T15:54:00.006+01:00

بیست و شش ساله شدم. بیست و شش سالگی را باور می کنم ولی چهار سال ِ دیگر که بشود 30 سالم، باور کردنش سخت است!...

(بنا بر خودشیفتگی، عکس ِ خودم را به مناسبت ِ تولدم می گذارم این جا)

2008-09-09T13:30:00.001+01:00

این بی قراری یک سیمپتوم ِ همیشگی ِ نزدیک ِ وقت ِ ایران رفتن است. دوستش دارم گرچه آزارم می دهد. هر آن چه وابسته به ایران و ایام ِ زندگی ِ من در آن جا بوده جلویم رژه می رود. با آدم های ِ زندگی ِ ایرانم حرف می زنم، به جای ِ آن ها فکر می کنم. برایشان قصه می گویم، قصه ی ِ این جا را و در این روزهای ِ آخر ایران مدینه ی ِ فاضله ی ِ من می شود، مدینه ی ِ فاضله ی ِ دل ِ من . این تا قبل ِ ایران رفتن است. امسال با سال های ِ گذشته هم فرق می کند. وقتی ظهر نشسته ام توی ِ آفیس به اثر ِ اشتارک فکر می کنم در حالی که ضربان ِ قلبم خیلی سریع تر از نرمال است، پس نصف ِ حواسم سر ِ اثر ِ اشتارک است چون علی القاعده اثر ِ اشتارک نباید این همه آدم را منقلب کند!....نلما می آید آفیسمان و به من می گوید سمیرا تو برای ِ تعطیلات می روی کجا؟ می گویم:"هُم". می گوید:"اوه رایت". دلم می خواهد گفتگو را ادامه دهد و مثلاً بپرسد که چه حسی داری؟ چطور می روی؟ کی برمی گردی؟...می پرسد که اوه ایران الان باید خیلی گرم باشد(ترجمه: ایران تشکیل شده از یک صحرای ِ بی آب و علف که همیشه و علی الاخصوص در تابستان چه قدر گرم است لابد!). می گویم خب تابستان علی الاصول همه ی ِ نیکره ی ِ شمالی باید گرم باشد. اعتراف می کنم که در آن کنایه ی ِ تابستان نداشتن ِ امسال ِ پرتغال را عمداً به کار بردم. مردم ِ این جا که همه ی ِ سال را منتظر ِ دو ماه ِ تابستان می مانند، امسال هم چنان ژاکت پوشیده این طرف و آن طرف می روند.

جوآنا از تز ِ دکترایش دفاع کرده و فقط هر روز می آید که جگر ِ ما را خون کند و یک روز خبر می آورد که از بوستون(که پست داک را می رود آن جا) یک ماه تعطیلات به او داده اند، یک روز می آید و می گوید که آن یک ماه را می رود الگرو تعطیلات و خلاصه آینه ی ِ دق ِ ما دکترا نگرفته ها شده است.

فلورانس رفتنم قطعی شده و پاییز می روم آن جا. (آقالیلای ِ عزیز این دفعه حتماً می آیم پیشت) شاید که آن جا کمی تز بنویسم

پورتو، جولای 2008

بعد ِ سفر:

سفر ِ ایران بی نظیر بود. خیلی خوش گذشت و جدا شدن این بار خیلی سخت بود. اولین عکس العمل ِ من بعدِ بازگشت گریه کردن بود!...که تا به حال پیش نیومده بود. روابط شکل ِ دیگری داشت. خانواده بزرگ تر شده بود و بودن در اون جمع صفایی داشت که خیلی می ارزید. ایران اما همون ایران بود سوای ِ سخت گیری ِ بیشتر سر ِ مانتو و روسری و گرانی ِ بیش از حد. همان روز ِ چهارم ِ اقامتم از من تعهد گرفتند که مانتوی ِ کوتاه نپوشم، فقط این قدر لباس های ِ من ساده و چهره ی ِ من بی آرایش بود که به تعهد بسنده کردند. ایران ایر غذای ِ خیلی خوبی می دهد. یه صبحانه و نهار ِ مشتی به ما داد در برگشت که هنوز مزه اش زیر ِ زبانمان است! خلاصه که ایران ایر توصیه می شود. اخبار را نمی دیدم آن جا که روانم آسوده باشد. ترانه ی ِ مادری را می دیدم.مادرم وقتی عکس ِ دسکتاپم را دید به من گفت که مردم عکس ِ خانواده شان یا گل و بوته ای می گذارند و تو عکس ِ چلوکباب گذاشته ای ؟!...همین الان باز دلم چلوکباب خواست. سه روز از ماه رمضان را هم آن جا بودم که خیلی چسبید. آهان. گاهی برق قطع می شد و سلام و صلواتی بود که به ... فرستاده می شد. خوب است که ما کمی آفتاب و گرما را دیدیم. ظاهراً پورتو در آگوست هم سرد بوده. الان هم دو تا بلیز و شلوار و جوراب ِ پشمی پوشیدم. خب این که عروسی کرده ام را هم که همه می دانید. سفارش ِ عکس پذیرفته می شود و با ایمیل فرستاده می شود. منتظر ِ اورکات نباشید ، چون آن جا عکس نمی گذارم. عروسی ِ من بهترین و قشنگ ترین روز ِ عمرم بوده تا به حال. به نظرم عروسی کردن برای ِ هر کس یک وقتی داره، یک زمانی خاص ِ اون نفر و برای ِ من بهترین وقتش بود. شاید برای ِ همین آرام ترین و بی دغدغه ترین عروسی را داشتم. عروسی ِ بی دعوا افسانه نیست، ما آن را داشتیم! دو عدد عروسی ، یکی در کرج و یکی در شمال که هر دو عالی بود. خوشگل ترین حلقه ی ِ دنیا و خوشگل ترین لباس رو داشتم. همیشه بعد ِ عروسی عروس ها از یه سری چیزها راضی نیستند ، یکی از لباس، یکی از آرایش، یکی از عکاس...ولی در عروسی ِ من همه چیز بی نقص بود و عروسی ِ من رو به بهترین خاطره ی ِ عمرم تبدیل کرد.

2008-07-30T13:58:00.001+01:00

من پس فردا می رم ایران و از همین تریبون با طرفدارا خداحافظی می کنم. یه چیزی نوشته بودم که خونه جا گذاشتم و فعلاً اینترنت هم ندارم اون جا. برسم ایران پابلیشش می کنم. در ضمن طرفدارا نگران نباش، من از ایران هم براتون می نویسم. خونه اینترنت ِ کابلی ِ درست و حسابی داریم و مشکلی نیست. امروز یکی از بچه ها که داره مقدمه ی ِ تزش رو می نویسه پرسید که ما چرا ستارگان رو مطالعه می کنیم؟ گفتم هان؟؟..گفت می خوام بنویسم تو مقدمه که چرا ستارگان رو مطالعه می کنیم. گفتم بنویس که جالبه آخه، بعدشم اگه مطالعه کنیم و دکترا بگیریم، استخدام می شیم بهمون حقوق می دن. گفتم ببین اگه این سوال رو از یک پزشک کنی، احتمالاً تردیدی نمی کنه در جوابش. ولی در فیزیک راحت نمی شه این سوالا رو جواب داد...چون خب اهداف ِ بشردوستانه و اینا وارد نمی شه و از روی ِ شکم سیری می شه به این علوم رسید!...ناندا می گه که من در هند بهم پوزیشن ِ خیلی خوب می دن ولی وقتی می بینم که آدمای ِ زیادی واسه یه لقمه نون موندن، احساس ِ بیهودگی بهم دست می ده! خیلی بی راه نمی گه. هر چند به غایت ِ این علوم که فکر کنیم، جستجو در اون ها لازم به نظر می رسه...

حالا بی ربط، ولی مصاحبه ی ِ این مردک ِ احمق ِ بی سواد ِ دروغ گو رو با شبکه ی ِ ان-بی-سی دیدین؟ سوال رو با سوال جواب می ده! "درهای ِ دنیا به روی ِ ما بسته نیست...روابط ِ بسیار خوب ِ اقتصادی با همه ی ِ دنیا داریم...شما نگران ِ ملت ِ ایران نباشید(مرتیکه ی ِ احمق تو نگران ِ اون هایی؟)...چرا بیش از سه میلیون از آمریکاییها در زندانند(مردک ِ دیوانه چرا می زنی به صحرای ِ کربلا. به تو چه؟! آدمای ِ تو که دارن چپ و راست ملت رو بازداشت می برن)...امروز ایران خوش بخت و خوش حال است و هر روز هم خوش حال تریم....عزت و کرامت مهم تر از اوضاع ِ مالی هست(مرتیکه ی ِ احمق تو که اون رو هم از همه گرفتی!).... "

وقتی از بعضی سوال ها عصبانی می شه، عین ِ بچه ها با کنایه صحبت می کنه. باز جای ِ شکرش باقیه که نگفت تو این مصاحبه که اسراییل باید حذف بشه که باز همین کارت ِ رزیدنسی رو هم از ما پس بگیرن!... خوش حالم که در مصاحبه های ِ اخیرش بال و پرش ریخته و دپرس دیده می شه، خودش می دونه که امیدی به دور ِ بعد نیست، مگه با تقلب.

خب همین دیگه. خون ِ خودمون رو کثیف نکنیم. تابستون به همگی خوش بگذره. به زودی پستِ بعدی رو از ایران می ذارم.

2008-07-29T10:58:00.001+01:00

از قصه ی ِ تکراری ِ عشق ورزیدن ِ یک دختر به یک مرد ِ متاهل و عکسش متنفرم. تو اگه هنوز عاشق ِ اون دختره بودی، غلط کردی رفتی زن گرفتی. تو هم که می دونی این الان زن داره، نمی خواد ادای ِ عاشقان ِ فداکار رو در بیاری، خودت رو یه لحظه بذار جای ِ زن ِ اون.

نگران نباشید. اینا شخصیت های ِ یکی از قصه هام هستن.

2008-07-25T17:41:00.000+01:00

این خیلی بده که هیچ استادی مسوولیت ِ تز ِ من رو قبول نمی کنه. خیلی احساس ِ وحشتناکیه. اگه بهش فکر کنم، خیلی غصه می خورم. ولی سعی می کنم فکر نکنم. من این جا اومدم بدون ِ این که یک آدمی که در کار ِ من تخصص داشته یاشه به من کار یاد بده. کسی که رسماً سوپروایزرم شد ، رسماً بی خود ترین آدم ِ دنیاست. من ازش متنفرم. دقیقاً متنفرم. از تظاهرش ، از خودنماییش و از بی مغز بودنش. من شاید نهایتاً کارم کار ِ خوبی از آب دربیاد ولی هیچ وقت این آدم ها رو به خاطر ِ دروغ، ظاهرنمایی و عدم ِ مسوولیت پذیری نخواهم بخشید . یک تز ِ دکترای ِ خیلی خوب با یک استاد ِ خوب به دست می یاد. اگه نصیحتم کنید می زنمتون . همینه که می گم. واضحه که تلاش ِ خود ِ آدم نقش ِ خیلی مهمی داره. ولی من نقش ِ شاگرد و استادراهنما رو 50-50 می دونم. لعنت بر هر چی استاد راهنمای ِ بی مسوولیت و دروغ گو!

2008-07-23T15:38:00.000+01:00

ما مهاجرین، دست ِ کم من، یه مشکلی داریم وقتی ایران سفر می کنیم. اونم اینه که نمی تونیم همه ی ِ وقایع رو به اون شکلی که واقعاً در زندگیمون جریان داره رو واسه دوست وآشنا و فامیل بازگو کنیم. به بیان ِ ساده تر یا یه سری چیزا رو نمی گیم یا دروغ می گیم!..من حالا یه مشکلی که دارم اینه که یادم نیست به کی چی گفتم!..من فقط و فقط پدر و مادرم و خواهرهام و شاید یک دوست، هستند که از زندگی ِ من در این جا، ورژن ِ اصلیش رو خبر دارن و بقیه ناقص و یه بخشیش رو هم غیر ِ صحیح می دونن. الان دوباره می خوام ایران سفر کنم و یادم نیست به کی چی گفتم. حالا فکر نکنید دروغ های ِ خیلی بزرگی بوده، ولی خب همون هاشم از نظر ِ ما فامیل ِ ما فاجعه هست. یه چیز ِ جالب هم اینه که هر دفعه یه سری سوال ها رو تکرار می کنن، فکر کنم بو بردن که من واقعیت رو نمی گم!...من یه بار یادمه یه سفری در ایران، داشتم یه فامیلی در مورد ِ یکی از پست داک هامون می گفتم که هندی هست و پسر هست، حرفم که تموم شد گفت که ازت تقاضای ِ ازدواج کرده؟؟؟..و من واقعاً از این حرفش لجم گرفت.اینو بگیرید تا برسید به باقی ِ موضوعات. عکس هامون باید کاملاً فیلتر شده باشه و...برم مرور کنم تا برای ِ سوال های ِ محتمل ِ امسال جواب داشته باشم!

2008-07-17T13:55:00.001+01:00

امروز چند تا خبر و عکس ِ خاله زنکی دیدم که بعد ِ مدت ها دوری از این استاف، چسبید. یکی از پسرای ِ نتورکمون از دوست دختر ِ قبلیش جدا شده و یه دوست دختر ِ السالوادری داره. من نمی دونم البته السالوادر دقیقاً کجای ِ دنیاست. خودش ایرلندیه و دوست دختر ِ قبلیش هم ایرلندی بود و کلی خوشگل بود و اینا. ولی اصلاً به هم دیگه نمی یومدن هیچ رقمه. بعد من فکر می کردم که اینا چه قدر حتماً عاشق ِ هم دیگه هستند که یا این همه اختلافِ شخصیتی با هم دیگه هستند. گر چه تحلیل ِ من این هست که جدایی هم موثر بوده. پسره گرونوبل بود در فرانسه و دختره پالومار در ایتالیا....گر چه روابطی هم دیدم که مونده حتی با جدایی، ولی شاید این هم تاثیر داشته. خب باشه، می دونم به من ربطی نداره ولی خب بعد ِ مدت ها حالا من یه خبر ِ خاله زنکی شنیدم. اِما اگه این جا بود می تونستیم 2 ساعت در موردش حرف بزنیم. بعد دختر ِ السالوادری چند تا هم عکس گذاشته بود و کلی خوش حال بود و اینا، این یکی شخصیتش رو نمی دونم ولی قیافتاً اصلاً به پسره نمی خوره...همین دیگه..شمارش ِ معکوس ِ رفتن به ایران هفته ی ِ دیگه شروع می شه.

2008-07-15T19:28:00.001+01:00

یه کمی از شامپوی ِ سر رو بر میدارم و می مالم به صورتم و باهاش صورتمو کفی می کنم. یه لحظه احساس می کنم یه کار ِ اشتباهی انجام شده... تو تبدیل ِ فوریه ی ِ شامپو عدد ِ پی رو نذاشتم ؟ یک ثانیه می گذره. یه نگاه به شامپو و یه فلاش بک به چند ثانیه قبل، معلوم می کنه که نه، جای ِ صابون ِ صورتم با شامپوی ِ سر اشتباه شده... من دلم می خواد یکی دو روز از پورتو فرار کنم. امروز نشستم فکر کردم که چه کار می شه کرد. اول فکر کردم کجاها می شه با هواپیما رفت. با این پروازای ِ ارزون. همشون الان گرونن. بعد فکر کردم خب داخل ِ پرتغال کجا می شه رفت. لیسبون؟ نه دوره. الگرو؟ اون که دورتره. ویانا دو کشتلو؟ قطار نداره. آخرش یه جای ِ خوب به فکر رسید. گیمریش. گیمریش خیلی نزدیک ِ پورتو هست. قطار داره و من خیلی وصفش رو شنیدم. گیمریش اولین پایتخت ِ پرتغالی هست و زادگاه ِ اولین شاه ِ پرتغال بوده و یونسکو جزو آثار ِ تاریخی طبقه بندیش کرده. همین دیگه. منتظر ِ گزارش ِ من از گیمریش باشید.

2008-07-11T16:38:00.001+01:00

لیوان های ِ گل گاو زبونتون رو بذارین دم ِ دست و باز هم اگر موجودی احمق تر، بی سوادتر، خنگ تر، دروغ گوتر و خالی بند تر از این موجود می شناسید اسمشو رو کامنت بذارید. بابابزرگ ِ من که کلاً مدرسه نرفته و فقط سواد ِ مکتبی داره و الان هم زیاد هوش و حواس ِ درست حسابی نداره، از موجود ِ فوق بیشتر دیپلماسی حالیش می شه.

2008-07-07T15:10:00.002+01:00

یک جمله منسوب به اینشتین است که می گوید: " دو چیز را پایانی نیست. آسمان و حماقت ِ انسان ها، در مورد ِ اولی زیاد مطمئن نیستم." یک جمله هم من بگویم. من یقین دارم که اگر اداره ی ِ دنیا به دست ِ دانشمندان بیفتد بسی خوش بخت تر خواهیم بود.

2008-07-07T12:08:00.001+01:00

من برای ِ شغل ِ آینده ام یک شرط ِ لازم برای ِ کارفرمایم خواهم گذاشت: در اتاق ِ کارم و ترجیحاً در 100 متری ِ اتاق ِ کارم، هیچ دختری نباشد.

2008-06-29T16:43:00.000+01:00

یک. نوشتن جزیی از زندگی ِ من بوده از مدت ها قبل. کاری به این ندارم که هیچ سبک و اصولی ندارم، چه از سر ِ تنبلی و چه آگاهانه، دنبالش هم نرفتم ولی شاید یه زمانی پی اش رو گرفتم.

دو. من این روزها هم زمان به ده پونزده چیز فکر می کنم. وقت هایی که درس می خونم استثناست، اون موقع فقط به یک چیز فکر می کنم.

سه. بعد ِ سه سال زندگی در اروپا فهمیده ام که اگر چه اون اوایل ناخن هامو لاک نمی زدم و دامن نمی پوشیدم و الان هر دو مورد انجام می دم، اما یه چیزی ثابت مونده: من هنوز ته ِ دلم خدا و پیغمبر و زیارت عاشورا و دعای ِ کمیل رو باور دارم ...اولی رو از وقتی ایران بودم هم بیشتر باور کردم این جا.

چهار. من به شدت شیفته ی ِ این شهر ِ جادویی و آرامش و اصالتش هستم. هیچ وقت شهر نداشتم. اما پورتو شهر ِ من هست. من با پورتو و اون رودخانه ی ِ زیبای ِ مسحور کننده ش و اقیانوس ِ عظیم ِ چسبیده به اون، دوست هستم و زمانی که از این جا برم دلتنگش خواهم بود، همیشه.

پنج. من نکردم امر تا سودی کنم بلکه تا بر بندگان جودی کنم

2008-06-22T15:25:00.001+01:00

دلت می خواد بغلش کنی و یک جفت کفش بهش هدیه بدی...که لبخند بزنه.

(منبع ِ عکس رو نمی دونم)

2008-06-20T23:32:00.005+01:00

شرح ندارد.

2008-06-20T17:16:00.001+01:00

اگر فردی احمق تر ، وقیح تر، حقیر تر و توهم زده تر از این فرد می شناسید، نامش رو برای ِ من کامنت بذارید و معرفی کنید.

2008-06-18T23:07:00.005+01:00

ما خیلی بزرگ شدیم و این کمی غم انگیزه. علاقه ی ِ زیادی به نگاه کردن ِ عکس های ِ گذشته دارم و یک مجموعه از عکس های ِ دوران ِ مختلف از کودکی گرفته تا دوران ِ دانش گاه رو از ایران آوردم، عکس ِ دیجیتال نه، عکس ِ واقعی، از اینا که آدم رو می تونه 1 ساعت بشونه به فکر کردن...خیلی بزرگ شدیم. امشب زوم کرده بودم رو عکس ِ خواهر کوچیکه ام. یه عکسش رو همراهم دارم که فکر می کنم سال ِ دوم سوم ِ دبستان بوده و در سفرمون به شمال گرفته شده. هیچی از اون خواهر کوچیکه دیگه نمونده. خواهر ِ بزرگم تو یه عکس که احتمالاً 5 سالش بوده داره مامانم رو می بوسه. خود ِ من هم در همه ی ِ عکس های ِ بچگی م از خپلی دارم منفجر می شم و همیشه هم نیشم چهار پی بازه.(پی اشاره به عدد ِ پی ست )انگار این عکس ها مال ِ یک قرن پیشه.با این اوصاف، ده سال ِ دیگه چه احساسی خواهم داشت؟ ...دلم می خواست اسکنر داشتم چند تا از عکس ها رو با شما قسمت می کردم. من دل تنگ ِ کودکی مون هستم، خیلی زیاد.

2008-06-15T16:21:00.002+01:00

کم تر نوشتنم در این جا از بهر ِ آن است که شروع کرده ام به در جای ِ دیگری نیز نوشتن..که حکم ِ دفترچه ی ِ شخصیم را دارد ولی تایپ شده. هوای ِ بی خود ِ امروز ِ پورتو به همراه ِ ورم ِ بی علت ِ پای ِ راستم، درد ِ کلیه ام و درد ِ بلای ِ زن بودن و سندرم ِ روحی ِ ناشی از آن باعث شده که الان به چیز ِ خاصی امیدوار نباشم..اممم..حالا چرا. یه چیزی کم رنگ هست..این که به ایران می روم. در روزهای ِ عادی که دردهای ِ فوق نیست، فکر ِ ایران رفتن موتور ِ محرکه ام است!...این بدجنسیست که بعد ِ آن همه توصیه ی ِ مشفقانه و مادرانه به آقالیلا دلم بخواهد که دوستم نرود کنفرانس،اما دوست ِ خونم پایین می آید. اگر با این همه دردی که هر ماه متحمل می شوم خدا من را به بهشت نبرد، نمی بخشمش.

2008-06-09T16:14:00.002+01:00

به گمانم بعد ِ برزیل، پرتغال کشور ِ فوتبال باشه. یه لحظه اجازه بدید منظورم رو بگم بعد بگید برو بینیم پرتغال تیم نداره و اینا، منظورم این نیست. این ایام بیاید پرتغال. زن و مرد و پیر و جوون و...در مورد ِ فوتبال صحبت می کنند. مردم پرچم ِ پرتغال رو پشت ِ شیشه های ِ خونه ها زدن و همه جا یه نشانه ای از فوتبال می بینید. تو رستوران ها و کافه ها تاریخ ِ بازی ها تو منو ها هست...و شادند و تا چند شبانه روز قبل و بعد ِ بازی ها جشن و پایکوبیه!...یه جوری که اگه فوتبال دوست هم نباشی ناخودآگاه برانگیخته می شی و هم رنگ ِ جماعت می شی. یکی ار بچه ها می گه سال ِ 2004 تو اون یک ماه ِ بازی ها که در پرتغال بوده، مملکت تعطیل بوده یه جورایی! بچه های ِ آفیس ِ ما 1 ساعت به شکل ِ جدی و کارشناسانه نشستن بازی با ترکیه رو تفسیر کردن و شرطبندی کردن واسه بازی ِ بعدی. من می گم پرتغال با چک مساوی می کنه.

2008-06-06T19:01:00.003+01:00

یادمه دانش گاه ِ الزهرا که بودم بعضی دوستام می گفتن که قیافه ی ِ من خیلی شبیه ِ آدم های ِ مظلومه و حتی گاهی دوستام که کارشون پیش ِ یه آدم ِ بداخلاق گیر می کرد منو می نداختن جلو و می گفتن که تو برو به حرف ِ تو گوش می ده. یا وقتی کتابای ِ کتابخونه رو دیر پس می دادن منو می فرستادن جلو که من تحویل بدم. من به واسطه ی ِ همین خاصیت، امروز رفتم و ویزامو یک ساله تمدید کردم در حالی که قانوناً فقط تا اکتبر می شد بهم ویزا بدن و البته فکر می کنم این که اصلاً انگلیسی حرف نزدم و هر چند غلط غلوط، ولی پرتغالی باهاشون صحبت کردم تاثیر داشت. خانومه گیر که نداد که هیچ همش هم می گفت عزیزم فلان، عزیزم ...! خلاصه که در این اوضاع ِ کساد ِ کاری، اتفاق ِ خوشایندی بود.

2008-06-06T18:29:00.001+01:00

طرفدارا منو با تلفن و آفلاین و ایمیل و فکس و...شرمنده می کنن و مدام می خوان که بنویسم و اینا. من متعلق به همتونم. هیچی دیگه صبح تا شب نشستیم این جا و دیتا فابریکیشن ِ ملت تو تز ِ دکتراشون رو راست و ریس می کنیم! به علم خیانت نکنید تو رو خدا! خداوند یک نوری هم بر مغز ِ من بتابه که حاوی فوتون هایی حامل ِ اطلاعات ِ مربوط به درست شدن ِ این کد باشه. آمین. خبر ِ خاصی نیست. شما خبری دارید بگید.

2008-05-29T00:29:00.003+01:00

مستر بیگ و دوست دختر ِ واقعیش. فیلم ِ سکس اد د سیتی 5 جونیو ، در پرتغال اکران می شه.

2008-05-29T00:26:00.002+01:00

فکر کنم دلم بی نهایت واسه مامان و بابام تنگ شده دیگه. اینو از یه اتفاق ِ عجیب فهمیدم که اولین بار بود تجربه می کردم. چند وقت قبل مشغول ِ کاری بودم و عجله هم داشتم که سریع آماده بشم و برم بیرون به یه قرار برسم. یهو مث ِ این که یه جام درد گرفته باشه، دلم بی نهایت تنگ شد براشون، لحظه ای بود و بی هیچ پیش زمینه ی ِ فکریی..یه هو ایستادم و گریه م گرفت!...خوش بختانه در این دو ماه ِ باقی مانده ماراتن ِ کاری داریم ما این جا و حواسمون پرت می شه و زود می گذره. یعنی اگه بخواد هوای ِ پرتغال این جوری ادامه پیدا کنه، نصف ِ پورتو خودشونو در دورو غرق می کنند!...اگر حساب ِ ماه و سالو نداشته باشی و از بخوای از رو آب و هوا حدس بزنی، زمستونه این جا!..البته بد هم نیست در این ماراتن ِ کاری و گرنه باید غصه می خوردیم که بیچ نمی ریم!...جوآنا پست داک می خواد بره هاروارد، بعد خب یه ساله هست. سفارت ِ آمریکا گفته به خودش می تونه بده ولی به دوست پسرش نه. چون ازدواج نکردن و جوآنا هم می گه من نمی تونم معیارهامو به خاطر ِ ویزا کنار بذارم و عروسی کنم. من به ازدواج اعتقاد ندارم. البته اینو می گه بعد آخرش می گه که من تا کی می خوام این ور اون ور برم پس کی زندگی کنم؟!...من خواستم نصیحتش کنم که دخترم عزیزم هر دختری بالاخره باید بره خونه ی ِ بخت و اینا..حالا فعلاً نگفتم.

2008-05-26T18:10:00.002+01:00

من عاشق ِ این میناکاری ها هستم.

2008-05-26T17:31:00.003+01:00

خدای را سپاس که مریخ نورد ِ ققنوس به سلامتی بعد ِ یک سال به زمین(زمین که چه عرض کنم، مریخ) نشست و داره دیتا می فرسته زمین.چند وقت پیش بچه ها داشتن بحث می کردن که کی حاضره داوطلبانه بره مریخ؟!...می گفتن که بابا ما نمی ریم عمراً و اینا و اون جا گیر کنیم 1 سال طول میکشه کمک بفرستن!. یکی نیست بهشون بگه حالا جون ِ من بیاین برین!..خب واقعاً در دراز مدت تصمیم دارن که آدم بفرستن مریخ ولی می تونید تصور کنید یک سال سوار ِ یک فضاپیما که با سرعت ِ میانگین ِ ده هزار کیلومتر بر ساعت حرکت می کنه باشید؟.....بعد حالا تازه فرود هم بیاد خبر از بیچ و این صحبتا نیست. با حداکثر دمای ِ منفی ِ یک درجه و حداقل ِ منفی ِ 100 درجه باید سر کنید(رفتن ِ داوطلبانه به اون جا رو به عسکری و لیلا پیش نهاد می کنم!). من که اگه هم برم، پرتغال ِ مریخ عمرم برم، چون هر چی سرده، ده برابر احساس می شه!...خورشید خیلی کم سوتر هست اون جا ولی آی حال می ده غروب و طلوعش رو اون جا ببینه آدم، چون متفاوته. سالش هم 600 روز در می یاد.
پ.ن: اصلاح کنم من. قضیه اینه که می گن آدمیزاد بره اون جا سفرش سه سال طول می کشه. 6 ماه تا اون جا برسه. دو سال باید صبر کنه که مریخ و زمین موقعیتشون در مدار ِ حرکتشون به دور ِ خورشید طوری بشه که دوباره سفر 6 ماه طول بکشه و بتونن برگردن. حالا کی میخواد بره؟

2008-05-23T12:36:00.003+01:00

بعد از این که با دوستی صحبت کردم و گفت که هیجانی در زندگی احساس نمی کنه فکر کردم که من چه هیجان هایی دارم و به این نتیجه رسیدم که یه لیست ِ بلند بالا هیجان دارم و دقیقاً به همین دلیله که نمی شینم تمرکز کنم رو کارم. چیزهایی که برای ِبعضی ها شایدعادی و نرمال هست برای ِ من هیجان انگیزه و برعکسش. مثلاً کی هیجان ِ درست کردن ِ پن کیک و قرمه سبزی واسه آخر ِ هفته رو داره؟ خب من دارم. این که آخر ِ هفته با پن کیک دسر درست کنم و خوشگل تزیینش کنم و دوستم رو دعوت کنم که عصرانه بخوریم کار ِ خیلی هیجان انگیزیه به نظرم....این که امشب برسم خونه و آخر ِ شب پاهام رو دراز کنم رو تختم، یه چایی واسه خودم درست کنم بذارم کنارم و یادداشت های ِ تنهایی ِ دکتر شریعتی رو بخونم خیلی هیجان انگیزه برام. شنبه صبح خرید کردن هم هیجان انگیزه. وبلاگ نوشتن و کلاً نوشتن هم هیجان انگیزه. و خب آناتومی ِ گری دیدن رو هم که باید بذاریم اون اولای ِ لیست. مزه کردن ِ پنیر و زیتون ِ جدید هم هیجان انگیزه. قرآن خوندن هم هیجان انگیزه. هر بار که دریا رو هم می بینم برام هیجان انگیزه و تازه. یکی از آرزوهام هم اینه که یه بار اقیانوس ِ اطلس خشک ِ خشک بشه و من ببینم چه شکلی می شه و یکی دیگه هم اینه که یه بار به جای ِ خورشید ، غروب ِ یه تی تاوری رو ببینم که یه گونه از ستاره های ِ خاص و عجیب و غریبن... همه ی ِ این هیجان ها البته قابل ِ کنترله اگه کاپوچینو نخورم! ...شما هم از هیجان هاتون بگین (:

2008-05-22T18:41:00.001+01:00

خوب است که روزهای ِ تعطیل پرتغالی ها به آفیس نمی آیند و تو یک روتین جایگزین کرده ای در برنامه ات که 17 ساعت برنامه ات را سریع تر می کند و بعد با این می رقصی در آفیس و نمی دانید رقصیدن در آفیس چه قدر مزه می دهد!

2008-05-22T15:13:00.001+01:00

خداوند این اولین وآخرین سفر ِ ما را با ایران ایر به خیر بگذراند!

2008-05-20T14:13:00.000+01:00

برنامه م 58 ساعت طول می کشه واسه یه اجرای ِ کامل. این روزا اگه یه امتحان ِ تستی - تشریحی ازم بگیرن از بالاترین، بی نقص جواب می دم!...بعدش این که زندگی پراسترس شده خیلی همه ی ِ ددلاین ها و سفرها قر و قاط شده و باید منظم بشه. این وسط من برای ِ این که خوش حال بشم رفتم یه دمپایی ِ تابستونی و یه دامن ِ سفید برای ِ خودم خریدم. ولی بعد از خرید دیدم نه تنها مشکلی رو حل نکرد، بلکه به بقیه ی ِ مشکلات بی پولی رو هم اضافه کرد!...تاک ِ اجباری تا به حال ندیده بودیم واسه کسی بذارن. بهمون گفتن هم باید تاک بدیم هم پوستر ببریم واسه کنفرانس. سفارت ِ یونان هم گفت 4 روزه ویزا می ده پس هیچ بهانه ای واسه دودر کردن نیست. از نشانه های ِ دیگه ی ِ سادیسم داشتن اینه که بری وبلاگی رو بخونی که مطالبش و عقاید ِ نویسنده ش رو نروهات چکش می زنه. بعضی وقت ها هم که به شدت کار دارم و نمی دونم کدوم یکیشو انجام بدم می رم تو بلاگ رولینگ و روی ِ بعضی وبلاگ ها کلیک می کنم که تا به حال ندیدمشون. یکیش این جا بود که پست هاشو نخوندم فقط چون موسیقی ِ وبلاگش داشت پخش می شد من کلی حال و هوام تغییر کرد و چسبید. یکی دیگه یه دختر ِ 21 ساله بود که برای ِ همسرش که قرار بود تابستون عروسی کنند عاشقانه می نوشت و با خودم فکر کردم انشالله که این نوشته ها رو بعدش هم ادامه بده. شاید این ایراد به من وارد باشه که یه دختر ِ 21 ساله رو مچور نمی دونم ولی خودم رو می دونم. انی ویز. همینه که هست. یه بار ِ دیگه پسری بود که آرزو داشت کاش زمان ِ جنگ بود و جبهه رفته بود و بهترین خاطره ش هم دیدن ِ آقا بود...برم پیش ِ پائولو.

2008-05-20T12:16:00.001+01:00

اگر خیلی کار دارید ولی سادیسم دارید، هفت قسمت ِ این ویدئو رو ببینید.

2008-05-16T18:47:00.003+01:00

2008-05-13T20:05:00.002+01:00

یکی بیاد هم خونه ی ِ من، دایانا رو، قانع کنه که ترشی تاریخ مصرف نداره!

2008-05-10T01:04:00.001+01:00

در حالی که امروز جنازه برگشتم خونه از خستگی، ساعت ِ یک ِ شب ِ جمعه شب(شنبه صبح به واقع) دارم بادمجون سرخ می کنم با ابن که بادمجون ِ سرخ کرده در فریزر دارم...گمونم عقده ی ِ این کارها رو دارم من. بس که خونه نیستم، بس که غذا نمی پزم، بس که خونه تمیز نمی کنم،...عقده ی ِ این قسم کارهای ِ خونه داری رو دارم. مثل ِ اون شب ِ دیگه که یه خروار باقالی خریدم تا ساعت ِ دو شب پاک کردم و خورد کردم و کلی کیف داشت!... امشب غذا هم پختم و خوش حال کننده بود برام.فکر کنم یه دو هقته ای هست که غذا درست نکرده بودم....اممم...خونه داری رو هم به پزشکی ونویسندگی اضافه می کنم.

2008-05-08T19:01:00.002+01:00

امروز یه ایمیل برام اومد که فقط چند خط نوشته بود که : سمیرا دو حالت ممکنه پیش اومده باشه 1) یا مُردی 2) یا همه چیو بلدی که دیگه هیچی نمی پرسی. این رو یه استاد در فلورانس که من گاهی ازش سوالامو می پرسیدم نوشته بود. به نظرم مودبانه نمی یاد که واسه یکی این جوری بنویسی. ولی این قدر به من این جا توجه ِ درسی نمی شه که وقتی یکی ابن جوری یاد ِ سوال پرسیدن ِ من باشه خوش حال می شم!

2008-05-07T16:41:00.001+01:00

این بحث هم در مخیله ی ِ من نمی گنجد!...مرد ِ جذاب در یک ملاقات برای ِ من یک صفرم است!...اصولاً مردها برای ِ من جذاب با آن تفاصیلی که گوشزد گفته، نیستد(زن ها هم نیستند!). لازم است که حداقل 150 بار کسی را ببینم و با او حرف بزنم تا این پتانسیل را پیدا کند که برود گوشه ای از دلم... ربطی به دین و مذهب هم ندارد. از این تیپ دخترهای ِ بد اخلاق با مردها هم نیستم و اتفاقاً با مردها راحت تر شاید ارتباط برقرار می کنم، صحبت می کنم، شوخی می کنم اما در دلم به آن معنایی که گوشزد گفته، ایگنور شده هستند. در زمان ِ جوانی، 18 نوزده سالگی این کمرنگ تر بود، ولی حالا با گذشت ِ زمان بیشتر شده...به گمانم سه چهار سالی هست که آمار ِ مردان ِ جذاب برای ِ من از 1 بالاتر نرفته!

2008-05-07T15:38:00.001+01:00

یه ویدویی رو از طریق ِ بالاترین دیدم که اتفاقاً گذارنده ش هم ایرانی هست. از آیدیش متوجه شدم که یکی از بچه های ِ دانشکده ی ِ فیزیک ِ شریف هست که ظاهراً الان انگلیس پست داک رفته. انی ویز. این بنده ی ِ خدا آزمایش ِ هم زمانی رو اجرا کرده که خوب توضیحش رو هم نوشته. این که این آونگ ها همزمان می شن، برام خیلی جالب نیست. چیزی که بیشتر برام جالبه اینه که می شه این رو به کل ِ خلقت تعمیم داد. جداً حظ نمی برید از این قوانین؟...این آونگ ها (که من فرض رو بر این می گیرم که جان ندارند) تا وقتی ساکن هستند هم دیگر رو نمی فهمند و با هم، هم صدا نمی شن، فقط وقتی همه ارتعاش می کنند، با هم دیگه ارتباط برقرار می کنند و از وجود ِ هم دیگه با خبر می شن. اینو می شه به موجودات ِ زنده هم تعمیم داد...از همه ی ِ اینا، چیزی که به ذهنم می یاد، وحدت هست.

2008-05-06T18:31:00.001+01:00

یکی از آرزوهای ِ کوتاه مدتم اینه که مامانم بیاد با من یه ساعت بشینه تو آفیس گپ بزنیم و بعدش بریم کافه تریای ِ پایین، چایی بخوریم وبعدش هم بریم خونه م شام بپزیم با هم دیگه.

2008-05-06T00:36:00.003+01:00

اسم ِ مرض ِ از صبح تا شب راست راست چرخیدن و ساعت ِ 12 شب پای ِ مشق نشستن چیه؟

2008-05-05T16:55:00.002+01:00

گوجه سبز ِ قرمز. پورتو. می 2008

عکس را در ابعاد ِ بزرگ ببینید.

2008-04-30T15:46:00.002+01:00

در مخیله ی ِشما می گنجه این قضیه ی ِ مرد ِ اطریشی ؟ اگه مثلاً در تهران یا نیویورک یا پکن زندگی می کرد پنهان کردن ِ یک چنین رازی به مدت ِ 24 سال تو اون خرتوخری ِ شهرا ی ِ بزرگ ممکن بود..ولی تو یه ده تو اطریش، تو خونه ی ِ خودش که زن و بچه هاش طبقه ی ِ بالای ِ همون خونه زندگی می کردن... واسه ما که شنیدیم اگه این یه شوک ِ بزرگه، واسه خانوادش ، دخترش که ازش شش تا بچه داره و زنش که ازش هفت تا بچه داره چه حسی داره؟ از آدم و حیوان که چه عرض کنم، از خود ِ شیطان هم بعید می دونم چنین کاری بر بیاد.

2008-04-29T18:51:00.000+01:00

من به شما طرفدارا افتخار می کنم . امروز سیل ِ ایمیل و نامه و اینا سرازیر شد به میل باکسم که گفتند کامنت دونی رو بذارم باشه و اینا. من متعلق به همتون هستم. این تنوع رو از زندگی حذف می کنیم. دانش جوهای ِ ساکن ِ پرتغال می شه یه کمکی به من بکنید؟...ببینید انار و دوستانش یه بانک ِ اطلاعاتی واسه دانش جوهایی که می خوان اپلای کنن ایجاد کردن و صفحه ی ِ پرتغال رو هم گذاشتن و من یک یوزر و پسورد واسه ادیت کردن ِ صفحه دارم. شما هر جور اطلاعاتی که دارید در مورد ِ دانش گاهتون یا در مورد ِ پرتغال و شهری که در اون ساکن هستید، فارسی بنویسید و برای ِ من بفرستید به ایمیلم که من مطالب رو جمع و جور کنم و اون جا بذارم. قبلشم بگم که مرسی که وقت می ذارین .

2008-04-29T02:01:00.002+01:00

ساعت 2 شبه و من دارم می میرم از خواب . اما یه چیزی رو اعصابم راه می رفت و نشستم روش کار کردم که شب خوابم ببره. بعد این که من علی رغم ِ این که عاشق به کامنت های ِ شماها هستم، برای ِ تنوع در زندگی امکان ِ کامنت گذاشتن رو حذف کردم. اگه کامنت ِ خیلیییییی واجب داشتین بهم ایمیل بزنید (: . بعدش این که من رفتم مهمونی ِ ایرانی این آخر ِ هفته و خوش گذشت. بعدش این که ولی من کلاً نطقم کور شده بود. بعد خودمو روان شناسی کردم فهمیدم که من دیر ارتباط ِ کلامی برقرار می کنم به خصوص بعد ِ 3 سال این جا بودن، که نوشتن رو بیشتر از حرف زدن تمرین کردم، راحت تر می نویسم تا این که بخوام حرف بزنم و وقتی در جمع ِ نسبتاً جدیدی قرار می گیرم باعث می شه بیشتر گوش بدم تا حرف بزنم. شاید هم خجالتی هستم...قطعاً قابلیت ِ برقراری ِ ارتباط ِ کلامی خیلی موثرتر از نوشتن هست! حتی احساس می کنم که با مادرم و خواهرهام هم به خوبی ِ گذشته نمی تونم ارتباط ِ کلامی برقرار کنم. حالا شاید این ها درست نباشه کلاً. ولی خب موضوع ِ جالبی بود برام فکر کردن بهش. خیلی ازِ نجوم خونده ها و به طور ِ کلی فیزیک پیشه هایی که دیدم تا به حال، آدم های ِ منزوی و کم حرفی بودند، در تظاهر ِ بیرونی. با این رویه، شاید من هم نهایتاً به یکی از اون ها تبدیل بشم.

2008-04-28T13:28:00.001+01:00

من ندانم که مرا آن که سرشت

از اهل ِ بهشت کرد یا دوزخ ِ زشت

جامی و بتی و بربطی بر لب ِ کشت

این هر سه مرا نقد و تو را نسیه بهشت

2008-04-25T19:14:00.001+01:00

به خودم قول داده بودم که دیگه کاپوچینو نخورم. عهد شکستم. باید برم بدوم تا خوب بشم.

2008-04-24T17:33:00.002+01:00

خشم عجیبه؛ نیست؟ عجیبه ولی وجود داره. گمونم خشم منشا ِش اینه که ما احساس ِ خطر می کنیم و از چیزی می ترسیم که نتیجه می ده در این که از شرایط ناراضی بشیم و عصبانی بشیم از محیط؛ خواه آدم ها یا عوامل ِ دیگه و این که آدم پشیمون می شه و نظرش عوض می شه بعد ِ مدتی هم جالبه. مثلاً در مورد ِ ترس این طور نیست. اگه از یه چیزی می ترسی، می ترسی، گاهی تا ابد. ولی خشم آدم رو عوض می کنه، کنش و واکنش رو تغییر می ده. حالا چی شد که به این فکر افتادم. چون دیشب یه ایمیل خشانت آمیز به سوپروایزرم زدم( البته این سوپروایزر اسماً سوپروایزر هست و عملاً سوپروایزری ازش سر نزده) که امروز ایمیلی زده بود مبنی بر این که ناراحت شده و اینه. البته در این مورد ِ خاص من به هیچ عنوان پشیمون و ناراحت نیستم، گرچه نرود میخ ِ آهنین بر سنگ، ولی حداقل حرف ِ دلم رو محترمانه زدم و دلم خنک شد. از موارد ِ عصبانیتی که پیش می یاد و بعدش پشیمون می شم عمدتاً مربوط به ارتباط با دوستم هست، 99.999 موارد پشیمون می شم که چرا چنین چیزی گفتم یا چرا چنین رفتاری کردم. نتیجه می گیریم عمدتاً وقتی پشیمون می شیم که فرد ِ مغضوب رو دوست داشته باشیم. وقتی دوست نداشته باشیم سوپروایزرمون رو، صد سال بعد هم از کرده ی ِ خود پشیمان نخواهیم شد(چه انقلابی بود این جمله!)

2008-04-23T00:52:00.001+01:00

مستحضر هستید که اخیراً در وبلاگستان بحث ِ نوشتن یا ننوشتن از تن راه افتاده بین ِ خانم ها. احتمالاً همه در جریانید ولی برای ِ اون یک درصدی که در جریان نیست، یه وبلاگ نویس ِ معروف و مذهبی در وبلاگستان( من این جا نه اسم می برم نه لینک می ذارم چون نمی خوام کسی با پیگیری ِ لینک برسه با این جا) انتقاد کرد که وبلاگستان بی دین و ایمون شده و دخترها مد شده که راجع به خاطرات ِ رختخوابیشون می نویسن. من وبلاگ ِ این دختر رو به ندرت خوندم، مگر کسی بهش لینک داده باشه. وقتی این انتقادش رو خوندم براش کامنت گذاشتم که انتقاد ِ تو نا به جاست و چهار دیواری اختیاریه و هر کس هر چی می خواد می نویسه. وبلاگ هایی که اون اشاره کرده بود بهشون رو من بعضاً می خونم و خیلی هم خوشم می یاد از نوشته هاشون و حتی بعضی ها که در مورد ِ تجربیات ِ جنسیشون نوشتن به نظرم آموزنده بوده، برای ِ من و فکر کنم حتی در این جا یک بار لینک دادم به یکی از نوشته ها. به نظرم آدم می تونه کاملاً تفکیک کنه نوشته یی که به قصد ِ اشتراک گذاشتن ِ تجربه نوشته می شه و نوشته ی ِ مخاطب پسند ِ سکصی که این دومی هم به نظر ِ من همون قضیه ی ِ چاردیواری اختیاریه . بگذریم که نویسنده ی ِ وبلاگ ِ مذکور هیچ انتقادی رو هم پذیرا نیست و از اون جا این ها رو ربط داده به ند و سورس و جنبش ِ زنان و آمریکا و ....و چند پست ِ بعدیش رو هم که انگار حسین آن وبلاگ نویس ِ معروف ِ دیگر نوشته. این فرد ِ معترض، سالی که وبلاگ نویس ها از 5 تا چیزی که کسی در موردشون نمی دونه نوشتن، نوشته بود که تا سال ِ آخر ِ دانش گاه فکر می کرده که زن و مرد با حلقه دست کردن بچه دار می شن. نه جداً می تونین تصور کنید؟ خب این به نظرم از پاکدامنی نیست، از آیکیوی ِ منفی می یاد. جدی می گم. یعنی اگر نوشته بود با بوسیدن و یک می نیمم سطح ِ تماس در این مساله فرض کرده بود، آدم سرشو به دیوار نمی کوبید. ولی حلقه دست کردن؟ تا سال ِ آخر ِ دانش گاه؟ رتبه ی ِ دو رقمی از فلان دانش گاه؟... من 7 سالگی می دونستم چه جوری زن و مرد بچه دار می شن. نه در جزییات، ولی این قدر می تونستم تصور کنم که از برخورد ِ الکترون های ِ طلا یا نقره بچه به وجود نمی یاد و باید یک چیزی در داخل ِ بدن باشه.... ولی حلقه دست کردن؟....خب فکر می کنم این اعتراضش بی ربط به این سطح ِ دانش ِ جنسیش نباشه. حالا بگذریم از داد و فریاد و ناسزاگویی از عده ی ِ قلیلی از کسانی که موافق ِ از تن نوشتن بودند علیه ِ این شخص که خوب یک حرکت ِ به شدت دخترانه بود...ولی در مجموع افراد ِ موافق ِ از تن نوشتن ، خیلی بیشتر منطقی حرف زده بودند و استدلال کرده بودند. من موافق ِ از تن نوشتن هستم، از سوی ِ کسانی که در این مورد خوب می نویسند.

2008-04-22T11:58:00.002+01:00

خواستم ابروی ِ وبلاگمو درست کنم زدم چششو کور کردم. یه قطعه موسیقی خواستم بذارم، قالبم رو از دست دادم. بعد یادم نمی یاد قبلاً چه کار کرده بودم که فونتش خوب شده بود. یادمه اون موقع هم بلد نبودم فقط چند تا کلمه ی ِ تاهوما اول و وسط و آخر ِ قالب اضافه کردم رَندوم و درست شده بود. حالا همین سیاست رو دو باره به کار بگیرم ببینم چی می شه. هر کسی یه قوی ترین حس داره؛ از حواس ِ پنج گانه. برای ِ من بویایی هست. یه چیزی بگم قبل ِ این که در مورد ِ بویایی ِ خوذم بگم. با بر و بچ گال وی بودیم در رستورانی برای ِ شام. یکی از بچه ها ماهی دوست نداره و من بهش گفتم که خوب پس تو چه طور تخم مرغ می خوری و اون گفت که گودرز به شقایق چه ربطی داره و خلاصه بحث رسید به حواس ِ پنج گانه و بچه ها گفتند که تو قطعاً حس ِ چشاییت کار نمی کنه که مزه ی ِ ماهی رو با تخم مرغ از یک جنس می دونی. من البته هم چنان باور دارم که مزه ی ِ ماهی و تخم مرغ در یک رده قرار می گیره. برای ِ من بویایی فقط شامل ِ بوی ِ گل و پنیر و عطر و ...نمی شه، بلکه هر فضایی و هر آدمی و هر زمانی (ایکس،وای،زد،تی) هم یک بو داره. و من شده گاهی این ها رو در رزونانس دیدم. مثلاً یک مختصه ی ِ فضایی و زمانی بویی داره که من رو به یه مختصه ی ِ دیگه برده با بوی ِ یکسان ولی در زمان و مکان های ِ مختلف...نمی دونم خوب گفتم یا نه، ولی این برای ِ من خیلی دوست داشتنیه. شده از جایی رد می شم و ناگهان بوی ِ روزی در 6 سالگیم رو دیتِکت می کنم و پرت می شم به اون موقع. شاید خیلی آدم ها در مرکز ِ خرید ِ نزدیک ِ خونه ی ِ من، من رو به عنوان ِ دختری که با بو کردن خرید می کنه می شناسن، چون خرید کردنم هم با بو کردن ِ همه ی ِ اقلام هست. قوی ترین ِ حس ِ شما چیه؟

پ.ن: هییییی...درستش کردم. سیاست ِ رندوم ِ من بازم کار کرد!

2008-04-20T16:18:00.008+01:00

چند روز پیش یادت افتادم. بعد نمی دونم چرا سعی کردم به خاطر بیارم اسم ِ برادرت چی بود. اصلاً یادم نیومد. خوش حال شدم که یادم نیومد. خیلی حرف های ِ دیگه ت رو هم یادم نمی یاد اصلاً. از این هم خوش حال شدم. در هر صورت خیلی هاش واقعیت نداشت و شاید به خاطر ِ همین پاک شده از ذهنم. من بزرگ تر شدم و بلدم سالسا برقصم. من زیبا تر شدم. من اگر بخوام می تونم گوشواره هایی که نگین ِ آبی دارند، برای ِ خودم بخرم . من با قهوه و بی قهوه مست می شم. من می تونم خیال رو به واقعیت پیوند بزنم؛ کاری که تو هیچ گاه از پسش بر نخواهی اومد.

2008-04-16T17:23:00.003+01:00

چشام کور شد بس که زل زدم به این صفحه از صبح. من دو تا حرف دارم. آشپز که چند تا شد آش یا شور می شه یا بی نمک، حکایت ِ تز ِ منه. ولی یه فرقی داره . فرقش اینه که در مورد ِ تز ِ من، آشپزها هیچ کدوم هم خودشون رو مسوول ِ پختن نمی دونن. خب دستتون اومد که چه خبره فکر می کنم.

دوم این که گاهی رد می شم از هال ِ کوچیک ِ موسسه و روزنامه ها رو یه ورق می زنم. بدون ِ استثنا همیشه خبری راجع به ایران هست. این دفعه دیدم یه چیزی رو قرمز نوشته و کنارشم پرچم ِ ایرانه، کنجکاو شدم بخونم. دیدم نوشته رضا زارعی رییس پلیس ِ تهران با 6 تا پراستیتوت بوده و اینا. اون وقته که به سبک ِ مهران مدیری باید گفت به به، به به!...(خبر رو قبلاً خونده بودم، تو روزنامه های ِ این جا ندیده بودم). سعی کردم فکر نکنم به این که یه پرتغالی وقتی این رو کنار ِ ایران، احمدی نژاد، اسلام، و من می ذاره، من رو چه طوری نگاه می کنه.

2008-04-15T13:51:00.000+01:00

این آقا لیلا پستی راجع به قهوه و این صحبت ها نوشته که باعث شد من این ها رو بنویسم. من وقتی قهوه می خورم به اصطلاح ِ پزشک ها "high" می شوم. بسیار هیجان زده و خوشحال می شوم و به شدت به تزم امیدوار می شوم. قهوه نه، کاپوچینو می گیرم من. مدت ِ کوتاهی هست که فهمیدم این رو. خب شاید بگید که مشکلش چیه؟ خوب همیشه قهوه بخور که شاد باشی!..مشکلش اینه که بعد ِ پنج شش ساعت، افسرده می شم!..خوشحالیش رو شاید بشه توضیح داد. اما افسردگیش شاید فقط به دلیل گذار از اون حالت به حالت ِ نرمال باشه. خواهرم شاید بتونه کامنت بذاره و توضیح بده. شاید مسخره به نظر بیاد و لی برای ِ من چیزی مثل ِ ماده ی ِ مخدر هست که وسوسه می شم که برم و از ماشین قهوه بگیرم که هیجان و شادی به سراغم بیاد، با یک کاپوچینو!

2008-04-11T21:20:00.001+01:00

این شام ِ من است در این ایام، با فرکانس ِ 3 بار در هفته. اگر شام چلو کباب با دوغ و ماست موسیر و ریحون خوردید، جای ِ من رو خالی کنید.

2008-04-10T15:42:00.001+01:00

هر وقت از استادراهنمام و آدمای ِ پورتو به ستوه می یام، به استاد راهنمام در فلورانس ایمیل می زنم. خب اون یک زنه و اصولاً این رو می فهمه که من وقتی دارم یه چیزی می گم لزوماً راه ِ حل نمی خوام، بلکه می خوام یه نفر خوب گوش بده و امیدواری بده و احیاناً اگه پیشنهاد ِ خوش حال کننده ای هم داره بگه. مردها مغزشون کلاً این قضیه رو نمی گیره. اکه بشینی براشون 1 ساعت دردو دل کنی، شروع می کنن به تحلیل کردنش و یه برنامه می نویسن تو ذهنشون، چک می کنن، ورودی ِ مساله، خروجیش و راه حل های ِ ممکن. و 95 درصد ِ مواقع می گن که خب تو در واقع مقصر هستی( دقت کنید که ممکنه این تقصیر واقعی هم باشه، یعنی من واقعاً مقصر باشم در این قضیه)، بنابراین سعی کن که ......!!!...و این دقیقاً چیزیه که یک زن نمی خواد بشنوه. یک زن می خواد بشنوه که " می فهمم چی می گی. آره در شرایط ِ سختی هستی. من(یا یه مثال ِ دیگه) هم در این شرایط بودم. ولی از پسش بر می یای حتماً. من حمایتت می کنم تا اون جا که بتونم....". تنها چیزی که نمی خواد راه ِ حل هست. ذهن ِ مردها منطقی تر از زن ها هست. واقعاً دلشون می خواد کمک کنن ولی با منطق و استدلال و راه حل پیدا کردن. ولی فکر می کنم زن ها بیشتر از این به شنیده شدن نیاز دارن.

2008-04-10T12:30:00.002+01:00

این جا یه چیزی هست که مردم می گن: ام ابریل، شووَ میل. که ترجمه ش می شه: ماه که رسید به اپریل، بارون می شه سرازیر. امسال مثل ِ این که خیلی مصداق داره.

2008-04-09T11:41:00.001+01:00

من خیلی دلم می خواد این جا بنویسم ولی خیلی کار دارم. امروز بلای ِ زنانه بر سرم نازل شده بود و خونه موندم و اومدم این جا بنویسم. من تهدید شدم به این که کارهایی رو تا آگوست انجام بدم و دارم خودکشون می کنم که انجام بشه. پائولو بهم زنگ زده می گه امروز نیومدی چون دپرس هستی؟ می گم نه. یه کم مریضم. می گه چیه مریضیت. یه کم مکث می کنم. این جا هیچ خجالت آور نیست اگر در مورد ِ بلای ِ زنانه رک صحبت کنی، ولی من هم چنان از فرهنگ ِ ایرانی تبعیت می کنم و می گم چیز ِ مهمی نیست. فردا خوب می شم. زنگ زدم به ایران ایر در پاریس. حواسم نیست که چه شماره ای گرفتم. همین که گوشی رو بر می داره می گم های آِی وانت تو اسک ابوت د پرایس....که یهو صدای ِ عسکری رو می شنوم که می گه سمیرا تویی؟ چی داری می گی؟ این بار عینکم رو می ذارم و دوباره به لیست ِ شماره ها نگاه می کنم و دوباره تماس می گیرم. یک فرانسوی جواب داد و باید انگلیسی باهاش صحبت می کردم. می گه که ایغان ایغ رزرو ِ اینترنتی نداره و خنده ش می گیره. من هم خنده م می گیره می گم مغسی. استاد راهنمام که هیچی دوسش ندارم یه ایمیل فرستاده که برای ِ نمایش ِ سفر به سیاهچاله شنبه برم اشپینیو. شاید اگر قد ِ آقامحمدی دوسش داشتم می رفتم حتی اگه حالشو نداشتم. دیروز خوی می گه که 3 سال ِ اول ِ دکترا رو خیلی خوب کار می کرده ولی بعد دپرس و ناامید شده و دیگه حالا از نجوم متنفره. ژرژ هم دکتراش رو که دفاع کنه، می خواد بره فوق ِ لیسانس ِ صنایع بخونه. ببینیم من چه کار می کنم بعدش!...شاید برم پزشکی بخونم. برم سوپ درست کنم.

2008-04-02T17:46:00.006+01:00

دوستی لینک ِ رنک بندی ِ دانش گاه های ِ دنیا را فرستاده بود. او مال ِ داشن گاه ِ شریف را فرستاده بود که 2024 بود فکر می کنم. من رنک ِ دانش گاه های ِ پرتغال را به ترتیب، از این سایت پیدا کردم :

Position world rank University

251 UNIVERSIDADE DO PORTO

314 UNIVERSIDADE TECNICA DE LISBOA

333 UNIVERSIDADE DO MINHO

363 UNIVERSIDADE DE COIMBRA

398 INSTITUTO SUPERIOR TECNICO (Note 16)

470 UNIVERSIDADE DE LISBOA

516 UNIVERSIDADE NOVA DE LISBOA

675 UNIVERSIDADE DE AVEIRO

دستشان درد نکند. سند ِ محکمی رسید و ما را از کل کل با رفقایمان در لیسبون و کوئیمبرا نجات داد. اگر در اروپا هستید برای ِ دیدن ِ رنک ِ دانش گاه تان در دنیا، این جا بروید.

پ.ن: نتایج مال ِ سال ِ 2008 است

یک چیزی را اضافه کنم. امروز که در مورد ِ این قضیه با پائولو صحبت می کردم. پائولو در مورد ِ ایران پرسید و من مال ِ شریف را گفتم( مال ِ تهران هزار و خورده ای هست، آن موقع نمی دانستم و گرنه مال ِ تهران را می گفتم!) و خیلی تعجب کرد و بعد من این طور استدلال کردم که خب معیار ِ این ها تعداد ِ مقالات هست احتمالاً...یعنی عملاً ارزیابی ِ دوره ی ِ کارشناسی ِ ارشد و دکترا. مشکل این جاست که دانش جوی ِ درس خوان ِ شریف، به محض ِ فارغ التحصیلی از کارشناسی می رود خارج از ایران و مقاله هایش را آن جا می دهد!..شریف عملاً دانش جوهای ِ خوبی تربیت میکند، اما در کارشناسی(این دقیق نیست. استاد ِ شریف و امکانات ِ شریف در کارشناسی ِ ارشد و دکترا تغییر نمی کند، اما دانش جو تغییر می کند!) و بعد صادر می کند به هاروارد و آکسفورد و ام آی تی . دوستی که شریف درس خوانده بود می گفت که برای ِ جشن ِ فارغ التحصیلی ِ دوره شان رسماً کسی نمانده بود که شرکت کند! اگر قرار به ارزیابی ِ دوره یِ کارشناسی بود، شاید شریف به زیر ِ 200 می رسید. و بعد پائولو گفت که در ایران برای ِ چاپ مقاله باید پول بدهند. مریم گلی لطفاً در این باره توضیح دهد

2008-04-01T22:48:00.002+01:00

حسن و بنفشه چهار ماه است که ازدواج کرده اند. حسن و بنفشه 3 ماه و 3 هفته است که یک شناسه ی ِ مشترک در یاهو(همان که در پست ِ قبل آرزو کردم بمیرد) و یکی در جی میل دارند. شناسه(آی. دی) های ِ زمان ِ قبل از ازدواج را دیگر چک نمی کنند و اگر به یکی از آن ها پیام ِ خصوصی می خواهی ارسال کنی، چشمت کور ، نمی توانی بفرستی..آخر آن ها یا هر دو می خوانند یا هیچ کدام. قبلاً گاهی دو ساعت با بنفشه گپ می زدی.اما حالا بنفشه عرفاً حق ِ 2 ساعت گپ زدن با تو را ندارد، دیگر تمایلش را هم ندارد چون فکر می کند که تو به او، به ازدواجش و به این که حسن را دارد حسادت می کنی. بنفشه عرفاً با یلدا می تواند 2 ساعت گپ بزند، وقتی حسن و بیژن آن طرف ِ اتاق، در خانه شان حرف می زنند. بیژن همسر ِ یلداست. حسن و بنفشه عضو ِ اورکات هم هستند. آن جا هم یک پروفایل ِ مشترک دارند و عکسشان هم یک عکس ِ خندان ِدو نفره هست. آلبوم ِ عکس هایشان را ببینی، بعضی ها را حسن گذاشته و بعضی ها را بنفشه. حسن، بنفشه را در عکس ها، زیباترین دختر ِ دنیا و عسلک خطاب کرده و بنفشه هم حسن را در عکس ها خوش تیپ ترین مرد ِ دنیا و قهرمان ِ من خطاب کرده است. این قصه پایان ندارد.

2008-04-01T14:25:00.001+01:00

این یاهوی ِ دیوانه عکس های ِ من را در سایت ِ عکس ها. یاهو. کام حذف کرده و نوشته از جولای ِ پارسال همه به فلیکر منتقل شده اند. من عکس های ِ خوبی داشتم آن جا. امیدوارم یاهو بمیرد. زنده باد گوگل.

2008-03-31T17:46:00.002+01:00

اگه یه بهانه ای سراغ دارین که این دوست ِ ما بی خیال بشه بگید. قصه اینه که یه آدم ِ مهربون ما رو دعوت کرده جایی. ولی 4 روز!..خب من کار دارم خیلی.. حتی از آناهیتای ِ بیچاره هم کردیت گذاشتم!..اونم 4 روز! هیچ کس نمی خواد واسه تعطیلی ِ 25 اپریل بیاد پیش ِ من؟

Samira: Thanks a lot for your invitations.
The fact is that 3 of my friends will come from France to Porto to
visit me on first of May and I have to be with them for 4 full days.
apart that, both of us, me and Askari got serious
deadlines before June! and unfortunately we can not join you for that
trip which is a bit long. in that 4 days holidays, actually we have to
work!

But, the next time that we go to Lisbon, I will let you know for sure
and then we meet there at your place . then we will cook Iranian food
and you cook Portuguese one :)

I really appreciate your kind invitation.
and say my hello to Alexandra and all other friends.
enjoy your trip.

Dear Samira,

OK. No problem. If you want to join us just for one day though
you can come. Else, we will definitely find another opportunity!

2008-03-26T14:45:00.001Z

نه من جداً باید تاریخ رو مطالعه کنم و بفهمم که چرا فرانسوی ها فکر می کنن که مرکز ِ دنیا هستند؟

2008-03-26T01:06:00.001Z

از بچگی سندرم ِ یادداشت ِ دزدکی گذاشتن داشتم و این تا الان همراه ِ منه. به اندازه ی ِ یک بچه ی ِ 6 ساله از این کارم ذوق می کنم. حالا این یعنی چی؟ یه چیزی واسه کسی نوشتن در جایی که نمی تونی باهاش حرف بزنی یا گذاشتن ِ یادداشت در غیاب ِ کسی که می دونی برمی گرده و می خوندش. در دبیرستان برای ِ دوستم الهام که چند میز اون ور تر می نشست یادداشت می ذاشتم. توی ِ دانش گاه، همه ی ِ اون 6 سال رو تو دفتر ِ لیلا می نوشتم که یا همون موقع می خوند یا بعداً می فهمید . حتی در سر ِ کلاس های ِ دکترا توی ِ جزوه ی ِ عسکری می نوشتم.تو ایران این تابستون پشت ِ مُهر ِ مامانم وقتی نبود، نوشتم مُهر ِ مامان جون و هر وقت مامانم بهش نگاه می کنه گریه می کنه! و عمداً اونو همیشه پشت می ذاره که پاک هم نشه!....همین دو ماه پیش که رفته بودم ایرلند، سر ِ سخنرانی ِ تام ری، هی واسه گرِت می نوشتم که پولمو پس بده و اون هی جواب می داد که بیشتر از 5 یورو نمی دم و هی ده سنت ده سنت می ذاشت رو میزم.....شاید این سندرم، یه عقده باشه. شایدم عادیه. هان؟!...شماها این سندرم رو ندارید؟

2008-03-25T00:03:00.007Z

من اولین بار بود که از این میوه ها می خوردم. در مدیرا خوردم.
اسمش را هم یادم نیست. اما خیلی خوشمزه بود و خیلی هم گرون بود. من دوست دارم نویسنده شوم. با فیزیک دان شدن بیشتر پول در می آورم. اما دلم می خواهد کنارش نویسنده هم بشوم. شما کتاب های ِ من را می خرید؟

پ.ن: یادم آمد. به این میوه می گفتند Tomate Ingles. معادل ِ انگلیسی ندارد اما.

2008-03-19T15:53:00.002Z

ماریو ژوآوو رییس ِ این موسسه ای که من توش هستم درکش بالاست واقعاً. فردا، یعنی اول ِ نوروز رو رسماً تعطیل اعلام کرد و من رو خوش حال نمود (:

2008-03-18T21:44:00.003Z

توضیح ندارد.

2008-03-18T12:04:00.002Z

مشکلی داشتم و به بیمارستانی در پورتو رفتم. بخش ِ اورژانس که سریع تر پذیرش می کنند. بار ِ اول بود که در پورتو بیمارستان می رفتم. سیستمش با مال ِ فلورانس خیلی فرق نداشت. ولی یه چیز ِ جالب داشت. بیمارا رو بر حسب ِ وخامت ِ حالشون طبقه بندی می کردن و به مچشون نوار ِ رنگ ِ خاصی رو می بستن..بنا به حاد بودن، قرمز، نارنجی، زرد و سبز بود. مال ِ من زرد بود. بعد خب یه بیمارستان ِ دولتی بود و برای ِ من که سوشال سکیوریتی ِ پرتغال رو دارم، خیلی خدمات ارزون قیمته. مثلاً برای ِ من ویزیت و آزمایش ِ خون و ادرار و کاردیوگرافی و ایکس ری، 16 یورو شد...ولی معطلی زیاد داشت، مریض خیلی بود و من تقریباً 9 ساعت اون جا بودم تا نتایج اومد و دکتر بهم گفت تو همه چیزت از نرمال، نرمال تره و تنها مشکلت نداشتن ِ اعصاب هست!..یک خانوم دکتر ِ خیلی خوشگل منو معاینه کرد و گفت بابا ما این جا کلی آفتاب داریم. برو ساحل بشین صبح تا شب تو آفتاب حالشو ببر!....باااااااااشه(این جواب ِ من بود). این البته درست هست که الان از نظر ِ روحی در حضیض هستم! و باید خودمو بکشم بالا کمی. متنفرم از بعضی آدمهای ِ آفیسمون. ولی خب سعی می کنم نبینمشون و آدمهای ِ خوب رو ببینم. به جان ِ خودم شما حد ِ حسادت ِ این آدم ها رو نمی دونید. آیا باور می کنید که من به یکی گفتم که می خوام برم مدیرا و از اون موقع به من چپ نگاه می کنه؟!!!....هوا به شدت بهاریه این جا. و خوش حالم که تازه هوای ِ مدیرا 5 ، 6، درجه از این جا هم گرم تره و آفتابیه دو روز ِ کامل....خواهرم امروز رفته ایران و من ....باشه دیگه نمی گم. ولی شما حد ِ اون قدری رو که دلم می خواست اون جا بودم نوروز رو نمی دونید....شاید سال ِ بعد برای ِ نوروز اون جا باشم...از رسومات ِ نوروز من فقط آجیلش رو به جا آوردم!...رفتم چند جور چیزای ِ خوشمزه خریدم و با هم قاطیشون کردم و شده آجیل ِ عید. شاید بنویسم باز هم تا قبل ِ رفتنم، ولی اگه ننوشتم، سال ِ خوبی رو برای ِ طرفدارام آرزو می کنم.

2008-03-18T11:52:00.001Z

غلامعلی حدادعادل، مرتضی آقاتهرانی، احمد توکلی، محمدرضا باهنر، علی حسن غفوری فرد، شهاب الدین صدر، بیژن نوباوه، علیرضا مرندی، علی عباسپور، حمیدرضا کاتوزیان، اسماعیل کوثری، سیدرضا اکرمی، فاطمه آلیا، فاطمه رهبر، روح الله حسینیان، حسین نجابت و اسدالله بادامچیان......تهوع.

2008-03-13T12:25:00.002Z

دست ِ سفارت ِ ایران درد نکنه. من خیلی خوشم اومد از کارت ِ تبریکی که امسال برای ِ نوروز فرستادن. اولین سالی هست که نوروز رو رسماً جشن می خوان بگیرن و رسماً تبریک می فرستن. من براشون ایمیل می فرستم و ازشون تشکر می کنم.

2008-03-12T13:23:00.002Z

یعنی جُک ِ قرن اینه که پرتغالی ها راجع به وضعیت ِ مردم ِ عراق و بحران ِ سومالی نظر بدن. شماها ترجیحاً راجع به پورتو واین و دیشکوتک نظر بدین!

2008-03-09T21:37:00.002Z

دوستای ِ من شاید اینو بارها از من شنیدند: من شیفته ی ِ نوروز هستم. بیشتر از نوروز، شیفته ی ِ روزهای ِ آخر ِ اسفند. این جا نمی فهممش ؛ هیچی. گریه م می گیره از نفهمیدنش. شدیم از این جا مونده و از این جا رونده!...نه به کریسمس ِ اینا هستیم و نه به عید ِ نوروز ِ خودمون. همش حس و حال ِ نوروز رو مرور می کنم. به شدت دلم می خواست که خونمون بودم و توی ِ هال با مادرم و خواهرم گپ می زدیم...به دوستی زنگ می زدم و حرف می زدیم...همه ی ِ اون روزها گذشته ...یک اپسیلون حوصله ی ِ درس خوندن ندارم. 2 ساعته که دارم فکر می کنم که ستاره قبل از این که برسه به رشته ی ِ اصلی، چه قدر به طور ِ معمول تابش داره، ولی تمرکز نمی کنم. به جاش سعی کردم فکر کنم که این جا اتاقم هست در کرج، و من این ها رو با اون کامپیوتر ِ فکسنی تایپ می کنم. تصور می کنم که بیرون کنتیننته نیست، جومبو هم نیست. بلوار ِ تربیت مربی هست! اتاقم وقت ِ نوروز برق می افتاد و بوی ِ عید رو می گرفت. بساط ِ دادن ِ کارت ِ تبریک ِ نوروزی هم در عصر ِ ما خیلی داغ بود. لابد الان همه اینترنتی تبریک می گن. من ولیلا قبل ِ نوروز هزار بار به همدیگه زنگ می زدیم و گزارش ِ حال می دادیم همیشه هم قرار بود که یک میلیون تا کار ِ مفید!! انجام بدیم و بعد ِ عید دست از پا درازتر برمی گشتیم دانش گاه!... نوروز با همه ی ِ زیباییش، در خاکی معنی می ده که چندین هزار ساله که جشن گرفته می شه...نه این جا معنی می ده با 10 تا ایرانی، نه کالیفرنیا با یک میلیون ایرانی، ...ونه هر جای ِ دیگه ای جز ایران. کاش خوب بشه یه وقتی همه چیز. کاش یه وقتی در خونه م در ایرانی که خیلی بهتر از حالای ِ ایران باشه، سفره ی ِ هفت سین رو کامل بچینم و نوروز رو جشن بگیرم، تمام و کمال. پائولو چه می فهمه دلتنگی و حال ِ من رو در این روزهای ِ پایان ِ اسفند..اون گزارش ِ کار از من می خواد.

2008-03-08T12:34:00.004Z

این عکس از کهکشان ِ ان جی سی 6946 رو به مناسبت ِ روز ِ زن تقدیم می کنم به وجود ِ زیبا و دوست داشتنی ِ همه ی ِ زن های ِ دنیا

2008-03-06T15:15:00.000Z

بازم

تو که نیستی خیال کن که دیگه
هیچکی باهام نیست
دیگه هیچی تو این زندگی
اونجور که میخوام نیست

2008-03-06T13:52:00.002Z

برای ِ این که وضعیت ِ تز ِ من بر شما هم معلوم بشه مکالمه ی ِ بین ِ خودم و فرنچسکا استاد راهنمام رو این جا می ذارم:

من : فرنچسکا به نظرت اشکالی نداره که من همش به کارلو ایمیل می زنم و ازش سوال می پرسم

فرنچسکا: نه. چطور؟

من: آخه اون که تو این پروژه نیست و در واقع هیچ وظیفه ای نداره

فرنچسکا: نه بپرس. هیچ ایرادی نداره. اتفاقاً دیدمش بهم گفت که تو بهش ایمیل می زنی و گفت که بهت بگم که ادامه بده این کار رو و سوالات خیلی با نمکه!!

من: هان؟

فرنچسکا: کارلو می گه براش مثل ِ اینه که با یه شاگرد سر و کله بزنه و خیلی امیوزد می شه!

من: فرنچسکا، تز ِ من تموم می شه؟

2008-03-06T11:01:00.001Z

ورق همیشه برمیگرده.

2008-03-06T10:51:00.002Z

من قسم می خورم که مارگریدا تا 25 فوریه کاوپ بود و بعد یه ایمیل اون روز فرستاد که من دیگه واسه زایمان می رم و اواسط ِ مارچ برمیگردم. من فکر می کردم زایمانش لابد اوایل ِ مارچ هست. حالا عکس ِ بچه شم فرستاده و بچه ش 27 فوریه به دنیا اومده!!...یه هو تو همین کاوپ به دنیا می یاورد دیگه!...پائولو می تونست زائو باشه!... همه ی ِ استاد راهنماهام آنفلونزا دارن و خونه هستن....دیشب خواب ِ استاد ِ عزیزم رو دیدم. استاد ِ عزیزم یعنی استاد راهنمام در ایران. بعدش این که بهم یک شماره ی ِ گاما داد که روش نوشته بود دکتر فلانی ، همون استادم از اندونزی!..بعد من بهش گفتم که وا استاد مگه شما اندونزی رفتین ؟!...گفت نه اشتباه ِ چاپی هست...

2008-03-03T15:52:00.002Z

از اقصی نقاط ِ دنیا تماس گرفتن که نه همین جا بنویس و اینا. باشه من متعلق به همه ی ِ شما هستم. دیشب که مقاله ی ِ ساینتیفیک امریکن رو تموم کردم از هیجان ِ زیاد خوابم نمی برد. واقعاً علمی هیجان انگیزتر از فیزیک فکر نمی کنم وجود داشته باشه. حتماً خلاصه ی ِ مقاله رو به زبان ِ ساده این جا می نویسم که شما هم شب از هیجان خوابتون نبره